Ben... Pois aquí están os 100 discos que por un motivo ou outro considero imprescindibles... Evidentemente, quedan moitos por poñer (máis Motown, Tías como Tina, Wanda Jackson ou L7, bandas de actualidade como Wolfmother ou The Hangmen, mitos como Wilson Picket, Marvin Gaye ou Dick Dale, punks como Television, The Clash, The Damned, Dead Kennedys ou The Cramps, xenios como Iggy, The Kinks, Allman brothers ou The Yardbyrds, clásicos como Rory Gallagher, Cream ou Canned Heat, prehistóricos como Howlin' Wolf, Screamin' Jay Hawkins, Willie Dixon, Muddy Waters..., ou mesmo grupos de instituto como Pearl Jam, Rancid ou o "Smash" de Offspring...) Si... Quizais habería que cambiar algún, pero os gustos son (e deben ser) así... Cambiantes e caprichosos... Por eso, os discos non están postos con ningún tipo de orden de preferencia e a súa selección é producto da época na que os seleccionei. Para facer a lista tiven en conta: - A súa importancia e influencia na música en xeral(Ramones, Who, Black Sabbath, Stones, Beatles, Dylan,...) - A importancia individual que tiveron para min (Redd Kross, Creedence, Dead Boys, Mother Superior, Hanoi Rocks...) -Ademáis, e salvo casos excepcionais, só puxen un disco por grupo, polo que, por exemplo non puxen o "Ramones", porque xa puxen "It's Alive", non puxen o "Raw Power", pois está "Fun House", ou non puxen "My Generation" xa que puxen "Live at Leeds"... Esto da lugar a unha lista non moi distinta da túa, ¿ou...?

THE ROLLING STONES. EXILE ON MAIN STREET (1972) ¿Qué dicir desta (doble) pedazo de obra mestra? A época máis yonki e creativa dos Stones, que fan todo un manifiesto artístico sobre as tres cousas máis importantes da vida: Sexo, drojas e Rock and Roll... Jagger (na súa mellor época), Richards (totalmente desquiciado polo "Brown Sugar"), Taylor (ninguén máis podería facelo mellor), Wyman e Watts, axudados por "Stu" (o sexto Stone), Jimmy Miller (o productor deste enxendro), Nicky Hopkins, Billy Preston, Gram Parsons (a súa influencia está latente en todo o puto disco)... E nas mentes de todos, como non podía ser doutra forma, estaban Robert Johnson, o gospel, ou Chuck Berry...A crítica correuse automáticamente ó escoitar algo tan perfecto, e o público (USA e UK) adoptouno como número 1 dende que saliu, algo paradóxico, xa que é un disco abertamente anti-comercial, sen un single claro, con letras críticas e duras, e cun guitarrista ó borde da sobredose ... pero ás veces, a xustiza existe !!!! As veces pensoo, e creo que este é o meu disco favorito... Consideroo a mellor obra de rock and roll en audio xamáis grabada. E non son o único que o pensa... Co paso dos anos, como con calqueira boa obra de arte, faise máis e máis grande... Se vos interesa, existe un pedante e soporífero ensaio sobre esta maravilla aquí.

CURTIS MAYFIELD. SUPERFLY (1972) Chicago. Anos 70. Do barrio máis chungo e inmundo surxe a música máis negra que se poida escoitar. Trátase dun compositor, cantante e guitarrista con longa traxectoria musical nos anos sesenta (autor de "People Get Ready", etc...). Amante do gospel (música que despois derivaría en soul cando se introduce o sexo, e despois en Funk, cando o sexo xa é explícito) e moi orgulloso da súa cor de pel, Curtis (que non era de Curtis... jeje...) colle o liderazgo musical da súa raza (Axudado por James Brown, Marvin Gaye... entre outros), e cunha poesía estremecedora, cántalle cuan trovador afro ás maravillas e miserias do seu castigado pobo. Este disco, banda sonora orixinal da película homónima (desgraciadamente ainda non a vin), é o mellor exemplo da súa grandiosa música. Os elegantes falsetes que fai, esa atmósfera funky setenteira, con arreglos musicais impactantes e cun ritmo latino moi apto para "haser el amor" e unha letras EXCEPCIONAIS... A peli vai do típico gangster negrata, polo que a temática das cancións de Curtis son claras: Os problemas do ghetto ("Little child runnin' wild"), O oficio do camello (esa maravillosa letra en "Pusherman" ou "Eddie you should know better"), O mal do drojadicto ("Freddie's dead"), o ben que presta a droja ("No thing on me (Cocaine song)") e o resumo de todo esto ("Superfly", que no idioma negro da época era a coca de maior calidade)... Un conxunto de cancións empaquetado de forma maxistral. Un regalo para os nosos oidos. Funk auténtico, sudoroso pero elegante, con letras directas, pero de calidade poética indiscutible, para unha das mellores bandas sonoras que escoitei na miña puta vida de blanquito.

JANE'S ADDICTION. NOTHING'S SHOCKING (1988) A mediados dos ochenta catro tipos únense na cidade do pecado (L.A.)para crear este enxendro, mezclando todo tipo de música e presentandoa cunha contundencia nunca vista, cunha actitude desafiante e retranqueira, cunha moi mala hostia... Pouco a pouco, estes tipos foron tocando primeiro nos garitos máis tirados e aumentando os seus seguidores ata que por fin acadan tocar no mítico Roxy e grabar o seu primeiro disco "Jane's Addiction" (1987)(O debut EN DIRECTO!!!) onde fan unha espectacular versión do Sympathy for the devil dos Stones (os seus pais),e outra do Rock'n'Roll da Velvet (as súas nais). Pese o seu caracter underground e agresivo, as grandes discográficas devecían por pasarlles a man polo lombo. Finalmente é Warner quen consegue levarse o jato á auja, dando absoluta liberdade artística ó grupo. Resultado? Un dos discos definitivos diso que denominamos ROCK AND ROLL. Un disco nada facil de escoitar. Hai que pararse nas cancións, escoitalas varias veces, asimilalas... Unha vez dixerido este cacho de monstruo, este disco lévate a niveis sensitivos sorprendentes. As veces acojona escoitalo. Catro salvaxes experimentando cos instrumentos básicos do Rock.Dave Navarro (formou parte da banda irmá Red Hot Chili Peppers durante un disco) dalle unha intensidade á guitarra nunca vista ata agora. O gran Eric Avery toca o baixo como un creador de atmósferas (moi Stooges, as veces) acompañado dun Perkins ás baquetas, tanto fankeiro como punk. Todos mesturan irreverentemente e con dous collóns os Zeppelin e os Sabbath co Funk, o Folk ou mesmo o Hip-Hop. O que é unha banda experimental pero ante todo rockeira. E todo liderado por Perry Farrell, o último gran xenio do rock, que tiña unha voz capaz de transmitir o que lle saira dos juevos, pero sempre mesturando ambiguamente o lírico co jómito. Ademáis como artista plástico a ter moi moi en conta, realizou as XENIAIS esculturas femeninas das portadas dos seus discos. Botádelle un visual a esta ou á de "Ritual de lo Habitual"(1991, outra fodida OBRA MESTRA) dignas de estar no Louvre. O grupo foi tomar polo q polo de sempre...(Como os seus veciños e contemporáneos os GN'R) Drojas, idas de olla, choque de egos... No 91, en pleno concerto da xira do (exitoso) "Ritual...", empezaron a aplaudirse entre eles, e adiós... Pero os cartos mandan, e xa como lendas reivindicadas por todo J.Cristo, voltan a reunirse no 2001 (sen Avery)... Pero xa non é o mesmo que na época deste disco... Cando eran UNICOS. VIVA O ROCK AND ROLL!

RED HOT CHILI PEPPERS. BLOOD SUGAR SEX MAGIC (1991) Outra delicia pertencente a ese ano acojonante para o rock and roll... Xa sei, xa sei o que estades pensando: este grupo está avergonzando hoxe en día a toda unha xeración que mamamos da súa música fankera e desmadrada. Venderonse creando productos artificiais e indignos de levar a súa firma. Son uns hijosdeputa, etc...Pero o certo é que os tíos naceron co punk de LA (Circle Jerks, Black Flag...) nos primeiros 80, e mezclandoo co funk propio de George Clinton (produxo o seu 1º disco) foron subindo e subindo de nivel ata chegar a esta obra mestra. Non sin pasar penas a mazo como cambios continuos de formación ou a morte por sobredosis do guitarra Hillel Slovak, máis tarde sustituido por un dos guitarristas máis xeniais da historia: John Frusciante, outro yonki de agárrate, que, por sorte ou por desgracia segue na patética formación actual. Con el non só crearon este tesouro, senón tamén o anterior, ese gran "Mother's Milk" (1989). Un gran guitarra, que marchou do grupo despois do éxito do Blood Sugar...., totalmente ido por causa das drogas, feito un hermitaño, encerrado todo o puto dia nun apartamento cheo de mierda. Un tío sensible que non ajuantaba tanto éxito e desesperado, creou en solitario ese gran disco "Diandra LaDes & Usually Just a Tshirt" (1994), unha obra complexísima e fodidamente fermosa, que ilustraba o inferno que estaba a pasar eses días (case lle amputan os brazos polas infecciós que tiña de tanto chutarse). Como sabedes, acabou volvendo, rehabilitado e facendo insufribles gorgoritos para esa fábrica de facer ouros que son hoxe en día os RHCP. Pero voltemos ós vellos tempos. Frusciante compoñía unhas cancións entre o salvaxe e o lírico, fermosísimas, tremendas. E taba acompañado por eses musicazos: Flea (un incorrexible baixista que experimentaba e disfrutaba co funk e o r'nr), Kiedis (un fankeiro, un rapeiro que facía punk e sudaba a camiseta. Un gran frontman. O gran éxito deste disco "Under the Bridge", é seu) e Chad Smith (tan tolo e xenial como os seus compañeiros). Qué tempos!!! Qué grupazo!!! E qué puto discazo!!!! Ainda que teñamos moitas das cancións deste album máis queimadas que a pipa dun indio, debemos ser obxetivos: ESTE DISCO ESTÁ DE PUTA MADRE!!!!

THE FLAMIN' GROOVIES. TEENAGE HEAD (1971) Para moitos será discutible que este sexa o mellor disco do grupo, tendo en conta "Flamingo" (70) ou o disco co outro cantante, Chris Wilson: "Shake some Action" (1976), ambas dúas obras mestras indiscutibles. Pero eu quédome sen dúbida co grandísimo rock and roll interpretado neste arrepiante album, esa magnífica unión Cyril Jordan-Ron Loney, esas guitarras tremendas... Pa empezar a slide do comezo "High Flyin' Baby", que pon os pelos de punta... As reminiscencias stonianas podense percibir palpablemente en "Have You Seen My Baby?" ou "Yesterday's Numbers". O garage máis macarra enche de microondas o teu cerebro ó escoitar pezas como "Teenage Head" ou "Doctor Boogie"... E ¿Qué me dicides das baladas...? Joder, cancións como "Whiskey Woman" non son só para estar compañado no puto asento de atrás dun cadillac descapotable, senon para... bueno estar no asento de atrás de calqueira vehiculo!!! O disco complétano diferentes versións de clásicos que todo amante do rock and roll debería idolatrar máis que a súa propia nai: "El Chaky" Berry ("Carol"), Johny Kidd ("Shakin' all Over"), R. Berry ("Louie, Louie"), Rufus Thomas ("Walkin' the dog") ou Buddy Holly ("That'll Be The Day") En fin... Unha delicia acojonante. Un monumento. Unha obra mestra que debería estar en todos os fogares e tugurios da terra. Puro TNT para adolescentes, coma vós, que aínda sodes novos...

MAD SEASON. ABOVE (1995) Un bó dia, un grupillo de colegas, que tiñan a particularidade de ser uns PUTOS XENIOS decidiu arrexuntarse á marxe dos seus grupos (de éxito) para facer esta fodida obra mestra. Eran Layne Staley (voz de Alice In Chains), Mike McCready (guitarra de Pearl Jam), Barrett Martin (batería de Screaming Trees) e o xenial baixista John Baker, ademais de Mark Lanegan (Trees) colaborando nun par de pezas. Resultado: Para mín o mellor disco dos 90!!!. Vale... é triste, é escuro, é inquietante, joder. Pero... é TAN BONITO... TAN XENIAL... Costa expresalo... un grupo de amigos que crean unha obra mestra rockeira-bluseira-metaleira (?), non como un rompecabezas de sensibilidades individuais que hai que unir... Senón como un conxunto de puta madre unido. Unha máquina...Soa empalmado...jeje. VIVA O JRUNJE!, ainda que só sexa por este disco. Por algo é que a mitade dos músicos xa van na outra vida.

PANTERA. VULGAR DISPLAY OF POWER (1992) Se falamos de Heavy Metal de calidade, con música e letras de caracter intelectual, rozando o conceptual, Pantera é o noso grupo. Naturais de Texas e mamando KISS e os Judas dende pequenos, estes catro fenómenos co xenial Phil Anselmo ó frente, sorprenderon a todo dios con este disco poderoso, revolucionario e estrano. Unha bomba de reloxería dificilmente superable. Mogollón de peña se apuntou a este estilo, intentando copiar a Pantera, pero Pantera só hai uns. Anselmo, yonki rabioso cunha sensibilidade poética fora de toda dúbida, uniuse ós irmans Abbott (que tanto adoraban Kiss coma o Jazz) no 87, e pouco a pouco foron buscando un estilo, que chegou ás máximas consecuencias na xenial triloxía que todos os que medramos nos 90 temos en mente: "Cowboys from Hell" (1990), "Vulgar..." (92) e "Far Beyond Driver" (94), tres excelentes discos que algún día serán reivindicados polos pijos snob de turno. Letras estremecedoras, música atronadora, ruido ben feito... ROCK AND ROLL, ó fin e o cabo. Este album contén temas históricos do S.XX. Para empezar o primeiro, "Mouth For War". Segiranlle obras mestras da talla de "Walk", "Fucking Hostile" ou "Rise", por poñer algúns exemplos. Con estas cancións, demostraron que o jevi non é precisamente para descerebrados nin jañáns. Un album violento, real e directo. Como a súa portada. Dache unha bóa hostia pa que despertes, joder. Como dato mórbido chungo temos que dicir que un psicópata (na miña opinión preparado pola CIA en colaboración con Bill Gates) acabou coa vida do xenial (e amante dos porros) guitarrista Dimebag Darrell en plena actuación no 2004, levándose por diante a varias persoas máis, e convertindoo nunha maior lenda, se cabe. Algúns medios compararon o suceso coa morte de John Lennon... Para min está claro. Esos fillos de puta e as súas apestosas multinacionais nunca acabaran co rock and roll. Descansa en paz, Dimebag, que xa gañaches o ceo dos guitarristas fai tempo.

HEREDEIROS DA CRUS. A CUADRILLA DE PEPA A LOBA (1995) Os Rolling Stones Galegos, sen dúbida. Elegantes como Frank Sinatra, Excentricos como Bowie, Intensos en directo cuan AC/DC, Cunhas letras que serían a envexa de Leonard Cohen, Cunha actitude comparable a Sex Pistols... Estes tios, hai que falar claro, mexan por calqueira grupo de Rock- pasado e presente-en galego. Quen teña juevos que me cite un grupo máis mítico que estes fillos de puta... No ano 95, apareceron estes tios revolucionando a un jrupo de adolescentes que estaban a experimentar con novas experiencias etílicas. Qué grandes tiempos!!!! Ninguén daba crédito ó que sonaba nos cassetes. A miña cinta, acabou desintegrándose de tanto escoitala. Pero da igual, quedou grabada na miña cabeza, como ferro candente, disposta a ser utilizada en calqueira cena-borracheira-festa . Efectivamente, este disco contén himnos de borracheira ("Quero Josar"), a anos luz de trapalladas pseudo-alcólicas de calidade musical nula, estilo lavastumbär. Tamén ten cancións fermosas, que beben directamente de Rosalía ("Ai, machotiño"), apoloxías da rebeldía xuvenil ("Operasión champú"), poesías sobre os tempos pasados ("A cuadrilla de Pepa Loba") ou sobre a esclavitude do traballo ("Juan Ramón") e da vida mesma ("De Jesusiño fixeron un Cristo"). Música experimental ("La Rana", "Másame vivo"), Ramalazos patrióticos( "Eya-culasión feros"), pero sobre todo, esa maravilla chamada "O fillo de José" que para min, debería sustituir a esa merda prepotente e fascistoide que é o himno galego actual. Unha canción que che fai encher os ollos de bágoas, por ser unha música máis galega que a catedral, e tamén dicir verdades coma puños. Da esquisita portada xa non dijo nada... Xuzgade por vós mesmos...

GRATEFUL DEAD. AMERICAN BEAUTY (1970) San Francisco, anos 60. Un grupo de peludos postos ata as orellas de ácido tocaban interminables jams de rythm and blues para unha audiencia totalmente pasada de voltas. Este grupo eran os Grateful Dead, e chegarían a converterse nos abandeirados do movemento jipi establecido en S.F. (Janis, Jefferson airplane, Santana...). Musicalmente, eran a banda de maior calidade, sempre abertos a calqueira son ou música, experimentais, líricos e rockeiros. Ademáis eran unha delicia en directo (facían mogollón de concertos gratuitos), se non, que llo pregunten ós seus fans, os Deadheads, o público máis fiel do RNR, e unha parte imprescindible do grupo, segundo dixo o seu lider, o gran Jerry García. Os Grateful dead non eran totalmente psicodélicos (eso foron modas) senón que eran moi eclécticos. Jerry García era un fanático do bluegrass e o folk, outros membros como Robert Hunter ou "Pigpen" érano do blues o jazz, ou mesmo da música clásica. E todos, co seu don innato para improvisar, crearon álbumes do máis variado, pero sempre con ese "espírito" dead. Con este disco, ou mási ben co anterior, "Workingman's dead" (1970) deron un xiro radical, deixándose de jipadas, flores no pelo e amor hipócrita, e buscaron as raices, experimentando novamente, pero nesta ocasión cunha música básica e tradicional, de alta calidade. Se "Workingman's..."foi un éxito en tódolos sensos, con este disco, redondearono ainda máis, creando unha obra mestra, básica en calquera colección de discos, mp3, disco duro, ou como cojones queirades chamar a ese artiluxio máxico que accionas, e toca unha orquesta só pa tí. Cancións como "Sugar Magnolia", "Box of rain", "Friend of the devil" ou "Truckin'" son moi especiais, ideais para dias ou noites nas que, coa axuda da nai naturaleza, atopes o teu verdadeiro "yo" e pilles un precioso e feliz morao.

UFO. STRANGERS IN THE NIGHT (1979) O mellor directo da historia? mmm... Bueno, eu diría que si, con permiso do "It's Alive" de Ramones, "Live and Dangerous" dos Lizzy e "Alive I e II" de Kiss. Despois de todo, estamos falando de músicos dunha calidade extraterrestre, de cancións xigantescas e inhumanas creativamente, e dun son tan orixinal e influinte como a Biblia. E tamén estamos a falar do fin dunha década maravillosa, irrepetible para o Rock, e do principio duns anos escuros, fatídicos para o correcto desenrolo da boa música. UFO estaba formado dende o 69 (daquela eran os míticos Hocus Pocus) pola xenial voz de Phil Mogg, o elegante baixo de Peter Way e Andy Parker á batera. Tocaban un Hard Rock non alonxado do Blues e o Boogie. Como guitarrista terían a Mick Bolton, pero no 73, un novo guitarra incorporase ás súas filas. Un guitarra chulo e elegante, virtuoso e rockeiro, habil e intenso, impredecible para improvisar e indeleble para escoitar... SI, amigos. O grandísimo (enorme, joder) e teutón Michael Schenker (membro duns primitivos Scorpions sesenteros) Con el, o grupo chegou ó máis alto a nivel crítica e público, tendo como colofón este excepcional MAIS GRANDE QUE A VIDA directo. DEMASIADO DOLOROSO PARA ESCOITALO EN DISCO e non podelo presenciar en vivo. Tódolos seus éxitos ("Doctor, doctor", "Rock Bottom", "Too Hot To Handle", "Lights Out"...) tocados cunha calidade e intensidade propias de DIOS. Gracias UFO por este regalo, e gracias Schenker por aprender a tocar a guitarra cando ainda comias os mocos nos Scorpions (11 anos...!!!), e deleitarnos cos teus solos de divinidade musical. O mellor guitarrista da historia? Sona forte... eh? Deixo esta polémica custión no aire...

METALLICA. KILL EM ALL (1983) Hai discos de Metallica con mellores arranxos, mellores composicións e mellor técnica, e mellor o que queirades... ("Ride the Lightning" (84) e "Master of Puppets"(86)), pero sinceiramente, eu quédome con estes Metallica debutantes, novos, veloces, intensos, JEVIS. As cancións deste disco son sinónimo de carraxe xuvenil e de mala hostia, de rebelión fronte o que se estaba a facer no ano 83. Se no outro lado do charco triunfaba daquela a New Wave of British Heavy Metal; en San Francisco, estes chavales con pelusa no bigote e rock and roll nas venas debutaron como a banda de Heavy Definitiva. Dese Heavy que che fai mover a melena, tocando unha imaxinaria guitarra a un ritmo frenético. Este disco íase titular nun principio "Metal Up your Ass" (Metal polo cú), pero ningunha compañía aceptou ese título e Metallica decidíronse por "Matalos a todos"( ás compañías, supónse... las vueltas que da la vida). Caben destacar as presencias do falecido (e xenial) Cliff Burton ó baixo, e uns novísimos Hetfield, Ulrich e Kirk Hammet (sustituto de Dave Mustaine, que no 83 formaría Megadeth) e a producción de Paul Curcio, que fixo un traballo incrible, cun sonido irrepetible (de feito, Metallica iríanse facendo máis e máis frouxos, ata a morte de Burton no 86, onde quedarían orfos dese primixeneo son que atoparon nesta pequena obra mestra). Parece que tras a traxedia de Burton foron caendo en picado ( pero conservando a súa dignidade de Jevis) e tras sacar o ainda digno Black Album (1991)... bueno... mellor non falamos, eh?.

SPINAL TAP. THIS IS SPINAL TAP SOUNDTRACK (1984) Sen dúbida, esta banda merece estar con letras de ouro na historia do Hard Rock, xunto a Led Zeppelin e Black Sabbath. Nacidos en Gran Bretaña, foron seguramente das poucas cousas das que pode orgullecerse este patético país. David St. Hubbins, Nigel Tufnel e Derek Smalls apareceron na grandísima película documental "This is Spinal Tap", na que se contaba a historia do grupo dende os seus comezos, retratando de paso, tódolos clichés do RNR e o Heavy Metal. As magníficas entrevistas que lles fan á banda son estremecedoras (de partirse o cú). Este disco é a banda sonora do film en cuestión (o album nejro, anos antes de que o sacara Metallica) e recolle dende cancións dos seus comezos ye-yés, pasando pola era Hippie, ata a súa conversión ó Hard Rock e ó Heavy, e a súa decadencia no 84, repasando a súa extensa discografía, onde cambiaron varias veces de batería, xa que todos os que ocupan este posto, acaban morrendo en estranas circunstancias ( accidente de xardinería, afogados en vómito alleo, unha combustión espontánea, estoupar en directo, etc...) Hai que dicir que este documental é ficticio, e que Spinal Tap é un grupo inventado no 1984, cunha discografía inventada, e cunha mala hostia acojonante, amén de ser un grupo de excelentes actores. Pero as cancións que se oen na peli e neste disco son auténticas, e realmente boas. "Sex Farm", e "Tonight I'm gonna Rock You Tonight" son buenirmos himnos cheos de veneno pola súa utilización de tópicos rockeiros e por unhas letras realmente jañáns, xeniais e explícitamente desfasadas (o rock nos 70-80 foi así):"Miña nena quédame como un esmoquin de carne / Gustaríame afundila co meu torpedo rosa". ("Big Bottom") Como curiosidade hai que dicir que uns Aerosmith yonkarras e en horas baixas, déronse por aludidos polo film e demandaron ós Spinal... Delirante. Outro disco que sí existe (hai 36 discos na súa discografía, 4 deles reais) deste grupazo é "Smells like the Wind" (1992) no que colaboran figuras como Jeff Beck, Joe Satriani ou Slash. Tamén hai que conseguilo.

SOUNDGARDEN. BADMOTORFINGER (1991) Este disco estivo sempre á sombra de "Nevermind", xa que saliu prácticamente ó mesmo tempo, pero non lle ten nada que envidiar ó clásico de Nirvana. Ademais Pearl jam tamén editou por esas épocas o "Ten", así que xa vos podedes imaxinar cómo estaba de ben o patio neses días. Neste ano pódese dicir que naceu o Jrunje, desmontando o musicalmente establecido, influindo, dende o espirito de Black Sabbath e Andy Wood a grupos que ainda empezan hoxe en dia. E o "Badmotorfinger" contribuiu a esto dunha forma contundente. Anos atrás Chris Cornell e cía. xa fixeran grandes discos, pero con este deron no cravo. O album comeza con "Rusty Cage", que para min é dos mellores comezos nun disco xunto ó "Appetite..." e ó "Beggars Banquet". Desta canción fixo Mr. Johnny Cash (amante do Jrunje) unha versión antolóxica na súa obra mestra "Unchained" (1996). Despois, tema tras tema ("Jesus Christ Pose", "Somewhere"... Todos, vaia...), o disco vai subindo e subindo de intensidade e de nivel ata deixar a quen o escoita extasiado como unha prea. Máis que un disco, unha experiencia única. Unha audición orgásmica. Un polvo musical. Unha felación sónica... Nin Audioslave nin pollas. SOUNDGARDEN: Un grupo EXCELENTE. FANTÁSTICO. DE PUTA MADRE. ACOJONANTE. Demasiado grupo para durar. SEMPRE VOS TEREMOS NO CORAZÓN: CHRIS, KIM, MATT e BEN.

OTIS REDDING. DREAMS TO REMEMBER (1998) El foi o rei do Soul, o MELLOR cantante da historia, cunha interpretación sublime da música nejra, con sentimento, e dicir, con SOUL. Arroupado polos mellores músicos de Memphis (Booker T. & M.Gs ou Os Bar-Keys), e pola casa discográfica STAX (unha Motown máis negroide e sudorosa, sen tantas concesións ó público branco) este tío foi medrando e medrando ata ser o máis grande, pero claro, o clásico accidente de avión mortal (seguramente os colegas da CIA saberán algo do tema) acabou con esa vida tan curta e intensa. Afortunadamente, quédanos a súa voz, capaz de facer chorar ó cantante de Manowar, e tamén un buenirmo puñao de discos (1961-1967) que roza a perfección. Recomendar un???? ... Imposible. Por iso recomendo esta caixa recopilatoria de 50 temas imprescindibles, que van dende colaboracións con Carla Thomas ("Tramp"), versións dos Stones ("Satisfaction") ou Bitels ("Get Back") e clásicos intemporais ("I've got dreams to remember", "Try a little Tenderness") ata versións en directo no festival de Monterrey ("Sittin' on the dock of the bay") no que os peludos jipis, de tripi, non daban crédito ó que vian ante os seus narcotizados ollos. (Joplin , Hendrix, Redding...) Otis... Hijoputa... Cánto pode cantar unha persoa (negra, por suposto) de ben...

SINIESTRO TOTAL. GRAN D SEXITOS (1986) Un dos mellores grupos en idioma español, pero facendo claramente música tradicional galega. Empezaron sendo punks, e foronse calmando, e perdendo compoñentes discrepantes, ata chegar a hoxe. Dende que tocan ben, creo que son un coñazo, pero antes (1980-1986) eran realmente bós. Uns creadores de cancións perfectas (traballaban en formato single, coas consiguientes caras B) que compoñían melodías cojonudas e letras dignas dun Nobel de Literatura. Neste disco (ou cinta) recopílanse os himnos máis recoñecibles dentro desta etapa, dende a época do desquiziao (e Judas) Germán Coppini á voz ("Matar Jipis en las cíes", "Purdey"), ata cando eran un trio punk ("Assumpta", "Dios salve al conselleiro", "Luna sobre Marín"), e tamén rarezas ("No me lavo en la vida") e concertos ("Trabajar para el enemigo", "Bailaré sobre tu tumba","We are the world"). Unha sucesión de cancións tan fodidamente boa, que costa crelo nun grupo de fodidos vigueses, que miran en vez de ver. Non sei, tios... Salvando as distancias, son como os RAMONES galegos.

MOTHER SUPERIOR. MOANIN' (2005) Este disco é unha puta mierda... comparao co seu directo, claro... Si, tíos... Podo dicir que foi un dos directos que máis me impactou, e cheguei a estar totalmente obsesionado con este, e outros discos da puta banda ("Sin", "13 violets", ambos altamente recomendables). Este trío sona a auténtico ROCK AND ROLL, deste que se che poñen os pelos de punta. Sonan compactos, sólidos, gradfunkianos... Merda!!. ¿Qué adxetivos podo usar para describir esta jodida puta obra mestra?. Quédome corto, diga o que diga, así que... escoitadeo se non o fixestes.Escoitadeo, por favor, dígovolo en serio. Para min, o mellor grupo do S. XXI (van 6 anos), e este album, a súa mellor obra. GRACIAS por ser tan MAIÚSCULOS. A portada fíxoa un inspirado e xenial Ron Donovan.

THE DICTATORS. BLOODBROTHERS (1978) Finais dos 70's. Explosión Punk en NYC. Ramones. Blondie. Television. Heartbreakers... Pero estos tios eran punks no 73!!. E XA eran buenísimos. Entón... ¿Por qué cojones non triunfaron a nivel masivo? Joder, tio...Se todos estes grupos de mierda que tocaban no puto CBGB's os consideraban unha influencia básica... A resposta é sinxela: A vida é inxusta... Este disco (é posible????) foi un puto desastre comercial, e a compañía mandounos a tomar polo cú ó momento. Pero... Non o entendo! Cómo güevos non triunfou este disco?, cunha colección de singles acojonante, e cunha banda con actitude, carisma, calidade, e honestidade... Esos rasgos que non abundaban precisamente nalgún grupito punk da época que triunfou como a coca-cola. Maldita sexa!!!! QUE VIDA MÁIS PUTA!!!!!!. QUÉ PASSA?? E QUE HAI QUE ESPERAR A QUE PALME ALGUÉN PARA DARLLE O RECOÑECEMENTO QUE SE MERECE??????? Pero se Os Dictators son á música o que Cervantes á literatura... Mira... Que lles den polo cú ás discográficas... Eu vou seguir tendoo como un dos meus discos de cabeceira. "Baby, let's twist" (versioneada entre outros por Pussy Calandracas), "Faster & Louder" (o 1,2,3,4 inicial non o fai dee dee ramone, senón... Bruce Springsteen !!!), "The Minnesota Strip" (fermosa canción), "Stay With Me" (tamén plaxiada polos Pussy), "Slow Death" (orixinal dos Flamin' Grooves)... Vou citar unhas sabias palabras do baixista, Andy Shernof: «A canción perfecta de rock and roll ten que durar tres minutos e estar dotada de inolvidables riffs de guitarra e coros pegadizos. A música debe atraparte á primera escoita, as letras, á quinta...»

THE DETROIT COBRAS. MINK, RAT OR RABBIT (1998) Ah Detroit...! Como cantaban KISS, "Detroit Rock City"... De aló sairon os grandes do Rock, e de súpeto, chega este grupo de versións vinculado ó baixista de Black Crowes, e vólveno demostrar, joder...! Esta cidade é a capital mundial do RNR aínda hoxe en día! Despois de todo de aló é o mítico sello MOTOWN!!! Pero este grupo... Este é un grupo de versións de cancións dos 50's e 60's (casi exclusivamente), liderado polas tias máis cachondas que vin na miña vida sobre un escenario. Para empezar, esa cantante... MGHGRRHGH...Rachel Nagy... A la par de ser a cantante máis bella e sexy do mundo (ex-stripper, ex-carniceira), a tia canta provocando ereccións das dolorosas, quentando á audiencia elegantemente, como unha actriz da época dourada de hollywood, como unha diosa rubia platino que susurra ou berra esas incribles e maravillosas cancións que nos trasladan a outros mundos, con unha voz... MRGGHGYR... non hai adxetivos que te describan, Rachel... LOS GRADOS FARENJEIT SE ELEVAN A TU PASO. Pero para min, a mellor é.... ahh! (suspiro de amor)... A criatura máis maravillosa que existe no puto universo... e ademáis, a persoa que todos quixeramos ter cando hai hostias e necesitamos defensa: Maribel Restrepo !!!!!!JODERRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR.... Dificilmente se pode estar máis cachonda... e... joder... joder, cómo toca a guitarra a hija de la gran putaaa!!!! MAMMA MÍA. Con esa cara de mala hostia, esa enerxía, eses solos incendiarios, esos labios, esas cachas, ESAS DOS TAZAS DE TÉ!!!! ...SLURP... AHhgHgHAaasghh.... Vale, non compoñen as súas cancións... QUÉ COJONES IMPORTA ESO???? dios... Se son un grupo de versións!!! o caso é que as interpretan dunha forma tan fodidamente maravillosa, que cando as ves en directo, eres fan pa toda a puta vida. GRAN CALIDADE MUSICAL a destas pedazo de tias, que fichan a novos músicos cada dous por tres, coma klinex, porque despois de todo elas son as jefas. Discos recomendables (imprescindibles, diría eu): TODOS!!!:"Life, Love And Leaving" (2001), "Seven Easy Pieces" (2003) e "Baby" (2004). Nota de marujeo: Por certo... As moi cabronas son MOZAS!!! (que sorte teñen, tanto unha como outra). Non quero nin imaxinalas haciendo "eso", que me pongo aún más pinocho, se cabe.

HANOI ROCKS. HANOI ROCKS, BANGKOK SHOCKS, SAIGON SHAKES (1980) Michael Monroe (estupenda voz, gran harmónica e sensacional saxo), Andy McCoy (guitarrón de la hostia!), Nasty Suicide (guitarrón de la hostia II), Sam Yaffa (fenomenal baixista, actualmente en NYC Dolls) e Gip Cansino (excelente batería... despois entraría o excelentísimo e malogrado Sr. Razzle... ¿dos baterías máis carismáticos da hª do RNR?). Estes tios foron os Rolling Stones dos 80's con este album debut que sonaba A DIOSSSS. A DIOSSSSSSSSSSS. Naturais de Finlandia, en poucos dias comeronse o mundo, maquillados e vestidos como putóns, en homenaxe ós seus idolatrados NYC Dolls, acabando por asentarse na capital do vicio: L.A., e influenciando claramente a grupos como Mötley Crüe ou os Guns N' Roses (o mesmísimo Axl comentou a débeda impagable que tiña cos Hanoi). A sua actitude glam-destroyer refléxase neste enorme disco, nesta inabarcable obra mestra, onde se mestura a enerxía dos RAMONES co glam-rock de T.REX. (esto daría lugar a eso chamado "Sleaze") Si... vale... o mellor na primeira escoita sona algo ochentero, pero, a medida que escoitas este disco, flipas máis e máis... Tiña que estar nesta lista a collós. Ahhh!... Ainda dou gracias a dios por permitirme ver en directo a Mr. Rock and Roll: Michael Monroe (en solitario). Recomendo esta páxina: http://www.sleazeroxx.com/audio.shtml. Nela podedes atopar grupos da movida Sleazy, Hard Rock, Cock Rock, Heavy Metal e diversos apelativos que se poden resumir nun solo: ROCK AND ROLL!!!!!