PUSSY CALANDRACAS. FUCK AND ROLL SESSION 6/12/2003 (2003) Quizais o mellor grupo desta páxina, uns tios innovadores, creativos e con talento. Aquí, a súa única grabación en estudio, coa formación clásica: Pupas, Janis, Mingus, Nancy e Vicious. Unha xoia que os coleccionistas buscan a precio de Ouro. Non me estrana. Desde clásicos da banda como "Cuspir o meu mal", "Non me poñas (máis asin)", "Damme teito" ou "Medo", ata temas recién creados como "Fai pallas" ou "Rapaza punk", pasando polos seus grandes himnos ("Fréjate a min", "Anxo destructor") e rarezas da sua primeira época punk como "Vai non vai(meyor non bou)" e "Jeijou (aíbou)". Disco imprescindivle. Atentos ó batería, mingus, que ademais de ser atractivo e guapo, era un crack coas baquetas. Outra garbación singular é Pussy Calandracas: Alive in Deixebre II .

ALICE IN CHAINS. DIRT (1992) Putos jrunjes... Eran depresivos e jilipollas, pero qué música máis bonita facian, joder!!!!. Este album é un exemplo. Quitando as letras, tan importantes como a música, tiñan esas atmósferas, ese son Judas priest-black sabbath, e esas voces... Mesturando un metal de gran calidade coa actitude chunga deses anos, crearon as mellores cancións para joderche o pouco de luminoso que ten esta vida tan puta. Cando sacaron este disco, os seus fans (entre os que me inclúo) eran unha lexión, o seu éxito masivo, e o seu prestixio, indiscutible... É lóxico que a depresión, a actitude autodestructiva e as drojas estivesen presentes... ´psss.... Un disco escuro e nihilista, non apto para escoitar na soleada praia con cachondas en bikini ó teu redor, senón mais ben para dias de inverno, duros e jodidos. No 2002 o grandísimo vocalista da banda, Layne Stanley (Mad Season), palmou da típica sobredosis da que fala en todas as putas cancións (xusto 8 anos despois de que nos deixara Kurt Cobain, outro "cachondo"...)

ROBERT JOHNSON. THE COMPLETE RECORDINGS (1990) En seis días distribuidos entre 1936 e 1937, este bluesman grabou os 29 temas que chegaron ata nós, e que son posiblemente as pezas máis influintes da historia da música (Keith Richards, Eric Clapton, Jeff Beck, Hendrix...). O caso é que din que o incrible e sorprendente talento que teñen estas grabacións son froito do pacto que fixo Johnson co demo, nunha encrucillada de camiños, alá polos anos 20. Johnson pactou talento para tocar a guitarra a cambio de oito anos de vida, e así foi. Tras ese plazo, o xenial bluesman e poeta palmou en circunstancias pouco nítidas (envenenado por un marido celoso, sífilis, jonorrea, suicidio...?) Pode ser verdade ou mentira, pero as crónicas din que Johnson, antes de desaparecer unha curta temporada, era bastante chungo e tiña unha técnica mediocre, pero volveu feito un músico de cojones, de feito, creou o que hoxe entendemos por blues. Salta á vista, xa que ese estilo orixinal de tocar a guitarra e esas letras escalofriantes non son cousa que poida facer calquera da noite á mañán. Ademais, moitas das súas cancións citan explícitamente ó demo como se foses colegas de toda a vida, así que...

FUNKADELIC. MAGGOT BRAIN (1971) Reconozco que me molan máis Funkadelic (máis hard rock) que Parliament (máis experimentación funk radical con músicos roubados a James Brown), pero bueno... Todo depende do momento e das circunstancias. Falemos de Funkadelic. Este disco é... joder, non teño adxetivos.... O mellor é escoitalo, e que cada un saque a súa conclusión. George Clinton, un xenio, un Beethoven negro, conduce aos mellores músicos da historia (entre eles o herdeiro directo de Hendrix, o inigualable Eddie Hazel) para crear esta bomba P-FUNK. Psicodélia funky-triposa, ritmos sincopados ata o inimaxinable, un circo delirante en directo (cincuenta músicos sobre o escenario,naves espaciais de cartón aterrizando... Unha puta locura!!!!), letras tolas e estribillos que non salen da cabeza... Máis información no xornal máis fankeiro: The New Funk Times.

REDD KROSS. PHASESHIFTER (1993) Hard rock e punk mesclaos con melodías pop. Supoño que é o que algún crítico subnormal é o que entende por "power pop". (as etiquetas son ridículas, pero esta...)Uns Redd Kross en estado de gracia, que collen sen respeto os 60 e 70 e crean algo fodidamente novo. Este grupo, mola moito. Escoitade este disco e caeránsevos os güevos (ou ovarios) ó chan. Son como os fillos punkis dos beatles, que foron adquirindo máis e máis calidade... Dios sabe a onde van chegar... Pero para mín este é o seu disco. Grandes recordos...!!!

DAVID BOWIE. THE RAISE AND FALL OF ZIGGY STARDUST AND THE SPIDERS FROM MARS. (1972) Gran obra, sin duda. Comparable historicamente as pirámides de exipto. Cando Bowie "rockeaba". Lástima que ó tio non lle paraba o cú quieto, e cambiaba de estilo como quen cambia de jallumbos. Pero bueno... Con esta xoia intemporal, o "Aladdin Sane"(73), o "Pin Ups"(73) e o "Diamond Dogs"(74), pódese dicir que Bowie alcanzou o cumio. Influenciado por Bolan, Reed e Morrison, dou un paso adiante no Rock, aliándose grandilocuentemente co teatro. Axudado do maquillaxe como se fora o primeiro que o facía, xogou coa ambigüedade e o escándalo, aderezado cun rock and roll clásico, pero novedoso (A banda dos Spiders from Mars foi a mellor que tivo. Mención especial para o guitarra Mick Ronson, que "axudou a compoñer" varias pezas). Todo producido polo Phil Spector injlés dos primeiros sesenta, o productor de T.Rex, Tony Visconti. Si... Reconozcamos que o tio era unha esponxa humana (como Jagger) que chupaba de todo aquel que o rodeaba. Tanto no terreno musical como en tódolos aspectos. O carallo é que parecía que o inventara el cando en realidade llo viu o día antes a alguén. O fulano tamén tiña un acojonante talento musical e unha tendencia a experimentar moi de agradecer.

MONSTER MAGNET. POWERTRIP (1998) Madre mia que disco!!! ¿o mellor disco dos 90's? Na miña humilde opinión SIIIII!!!!!!. Con un tipo como Dave Wyndorf á fronte dun proxecto non hai nada que obxetar. Ademais, para min é unha colección de poderosísimas cancións do mellor grupo dos últimos 10 anos, só hai que escoitar a súa demoledora discografía ("Dopes To Infinity" (1995), "Monolithic Baby" (2004) e este pedazo de dinamita....) Aínda non entendo como este puto disco non vendeu máis... ó mellor, non tiña un single "smells like teen spirit"... E eso que as discográficas de los güevos meteronos dentro diso chamado "Stoner Rock" (rock ande roll para porreros)... Jeje...Era tan dos 90's eso de etiquetar a música para vender máis... En fin... O caso é que nos tempos que corren, da justo escoitar Rock and Roll no seu sentido máis noble, tanto en música como en actitude. Vivan Monster Magnet!!!!

VAN HALEN. I (1978) Vaia debut!!!! Apadrinados por Gene Simmons de Kiss, conseguiron sacar un album sorprendente. Cancións propias acojonantes e estremecedoramente novedosas ("Runnin With the Devil", "Ain't Talkin' 'Bout Love"), versións que casi superan as orixinais ("You Really Got Me" dos Kinks), Eddie Van Halen, un guitarrista marciano cun estilo totalmente persoal, algo nunca visto dende Hendrix , unha sección rítmica poderosa e hardrockeira (Alex Van Halen e o borracho Michael Anthony) e sobre todo, un CANTANTE: o grandísimo Dave Lee Roth, alias Diamond Dave, un dos cantantes máis carismáticos da historia, cun estilo particular de cantar e moverse (a mitade camiño entre Sinatra e Bugs Bunny), pero sobre todo cunha presencia escénica como a de Elvis. (Bowie dixo: "... non me considero una estrela do rock. Cando penso nunha estrela do rock, penso en David Lee Roth. El sí é unha estrela do rock...". Ahhh! Van Halen!!! Unha nova forma de ver o rock and roll máis guitarreiro, no que se mezcla o surxido da nada, con letras porno e músicas como o Swing e o Boogie. E uns tios que lles molaban ante todo tres cousas: follar, destrozar camerinos, e beber como polacos... Recomendable dos Van Halen? Todos os discos con Dave, dende este, a "1984". Algunhas das mellores citas do RNR díxoas Dave:"..."Os críticos prefiren a Elvis Costello antes que a min porque a maioría deles teñen pinta de Elvis Costello. Respetoos polo seu bó vocabulario, pero aparte diso non son máis que outra panda de tíos escoitando a radio. Que se fodan!...." ou "...Solía facer footing, pero os cubitos de xeo salíanseme do vaso..." Moi Grande...

PUBLIC ENEMY. IT TAKES A NATION OF MILLIONS TO HOLD US BACK (1988) Ah, qué tempos, cando os negros facían RAP, e non mariconadas gorgoriteras. Cando facían ROCK AND ROLL. Agora parece que o puto home blanco faino mellor que un negro. Pero este disco é o último exemplo claro de que un blanco nunca chegará a facer música negra tan ben como un negro JODERRR (ainda que o produxo o xefe de Def Jam ( R.H.C.P. , Beastie Boys, Johnny Cash...), Rick Rubin). Neste disco son recoñecibles samples de grupos como Queen, James Brown, Os Bar-Keys, Coltrane... (neses anos os negratas podían saquear cachiños de cancións da súa poderosa historia musical sen medo a ser fodidos polo puto sistema), dando lugar a un dos álbumes máis influintes da puta historia. Vaia grupazo!!!. Máis intelectuais, menos do ghetto que, por exemplo N.W.A. Pero cunha calidade musical indiscutible... Chuck D coa súa mala hostia cando rapea, acompañado de prendas como Flavour Flav, o Professor Griff e o tarado de Terminator X. Esto é música. FIGHT THE WHITE POWER!!!!!

JERRY LEE LEWIS. LIVE AT THE STAR CLUB, HAMBURG (1980) Grabado na tola Alemania do 1964, Jerry Lee demostra que é "o killer" (o hijoputa disparoulle ó seu batería). Un tipo que creceu, como o seu paisano Elvis, cantando música Gospel. Pero alabar o señor non o era todo para el. Os sudorosos antros dos negros, e eses ritmos sexuais que tocaban no piano fixeron que caera no lado salvaxe, e adoptou esa actitude killer que o acompañou toda a vida. A verdadeira actitude dun Rock Star pasado de voltas. Sam Phillips acolleuno na Sun Records e o éxito chegou... Normal. "Whole Lotta Shakin' Goin' On", "Great Balls Of Fire"... Con cancións coma estas non me estraña que o seu piano se incendiara en directo. Pero o seu carácter, a cantidade industrial de drogas que tomaba, os escándalos sexuais (casouse coa súa prima de 13 anos) e a puritana prensa da época deron como resultado ser rexeitado en USA, e ter que subsistir na "máis aberta" Europa. E é neses anos cando graba este directo. Nun pais novo, dividido, esquizofrénico, rockeiro... Cun público tan tolo como o Jerry Lee. Entre eles, uns anos antes (principios da década), estaban uns atónitos Bitels que ipso facto, tomaron nota do que facía o killer. Un concertazo que daría un riñón por ver, no que tocou as suas frenéticas cancións. Espeluznante directo do rockeiro máis salvaxe.