Os 100 discos imprescindibles...

2007-01-19T03:55:00.000-08:00

Ben... Pois aquí están os 100 discos que por un motivo ou outro considero imprescindibles... Evidentemente, quedan moitos por poñer (máis Motown, Tías como Tina, Wanda Jackson ou L7, bandas de actualidade como Wolfmother ou The Hangmen, mitos como Wilson Picket, Marvin Gaye ou Dick Dale, punks como Television, The Clash, The Damned, Dead Kennedys ou The Cramps, xenios como Iggy, The Kinks, Allman brothers ou The Yardbyrds, clásicos como Rory Gallagher, Cream ou Canned Heat, prehistóricos como Howlin' Wolf, Screamin' Jay Hawkins, Willie Dixon, Muddy Waters..., ou mesmo grupos de instituto como Pearl Jam, Rancid ou o "Smash" de Offspring...) Si... Quizais habería que cambiar algún, pero os gustos son (e deben ser) así... Cambiantes e caprichosos... Por eso, os discos non están postos con ningún tipo de orden de preferencia e a súa selección é producto da época na que os seleccionei. Para facer a lista tiven en conta: - A súa importancia e influencia na música en xeral(Ramones, Who, Black Sabbath, Stones, Beatles, Dylan,...) - A importancia individual que tiveron para min (Redd Kross, Creedence, Dead Boys, Mother Superior, Hanoi Rocks...) -Ademáis, e salvo casos excepcionais, só puxen un disco por grupo, polo que, por exemplo non puxen o "Ramones", porque xa puxen "It's Alive", non puxen o "Raw Power", pois está "Fun House", ou non puxen "My Generation" xa que puxen "Live at Leeds"... Esto da lugar a unha lista non moi distinta da túa, ¿ou...?

2006-12-10T08:17:00.000-08:00

THE ROLLING STONES. EXILE ON MAIN STREET (1972) ¿Qué dicir desta (doble) pedazo de obra mestra? A época máis yonki e creativa dos Stones, que fan todo un manifiesto artístico sobre as tres cousas máis importantes da vida: Sexo, drojas e Rock and Roll... Jagger (na súa mellor época), Richards (totalmente desquiciado polo "Brown Sugar"), Taylor (ninguén máis podería facelo mellor), Wyman e Watts, axudados por "Stu" (o sexto Stone), Jimmy Miller (o productor deste enxendro), Nicky Hopkins, Billy Preston, Gram Parsons (a súa influencia está latente en todo o puto disco)... E nas mentes de todos, como non podía ser doutra forma, estaban Robert Johnson, o gospel, ou Chuck Berry...A crítica correuse automáticamente ó escoitar algo tan perfecto, e o público (USA e UK) adoptouno como número 1 dende que saliu, algo paradóxico, xa que é un disco abertamente anti-comercial, sen un single claro, con letras críticas e duras, e cun guitarrista ó borde da sobredose ... pero ás veces, a xustiza existe !!!! As veces pensoo, e creo que este é o meu disco favorito... Consideroo a mellor obra de rock and roll en audio xamáis grabada. E non son o único que o pensa... Co paso dos anos, como con calqueira boa obra de arte, faise máis e máis grande... Se vos interesa, existe un pedante e soporífero ensaio sobre esta maravilla aquí.

2006-12-10T08:16:00.000-08:00

CURTIS MAYFIELD. SUPERFLY (1972) Chicago. Anos 70. Do barrio máis chungo e inmundo surxe a música máis negra que se poida escoitar. Trátase dun compositor, cantante e guitarrista con longa traxectoria musical nos anos sesenta (autor de "People Get Ready", etc...). Amante do gospel (música que despois derivaría en soul cando se introduce o sexo, e despois en Funk, cando o sexo xa é explícito) e moi orgulloso da súa cor de pel, Curtis (que non era de Curtis... jeje...) colle o liderazgo musical da súa raza (Axudado por James Brown, Marvin Gaye... entre outros), e cunha poesía estremecedora, cántalle cuan trovador afro ás maravillas e miserias do seu castigado pobo. Este disco, banda sonora orixinal da película homónima (desgraciadamente ainda non a vin), é o mellor exemplo da súa grandiosa música. Os elegantes falsetes que fai, esa atmósfera funky setenteira, con arreglos musicais impactantes e cun ritmo latino moi apto para "haser el amor" e unha letras EXCEPCIONAIS... A peli vai do típico gangster negrata, polo que a temática das cancións de Curtis son claras: Os problemas do ghetto ("Little child runnin' wild"), O oficio do camello (esa maravillosa letra en "Pusherman" ou "Eddie you should know better"), O mal do drojadicto ("Freddie's dead"), o ben que presta a droja ("No thing on me (Cocaine song)") e o resumo de todo esto ("Superfly", que no idioma negro da época era a coca de maior calidade)... Un conxunto de cancións empaquetado de forma maxistral. Un regalo para os nosos oidos. Funk auténtico, sudoroso pero elegante, con letras directas, pero de calidade poética indiscutible, para unha das mellores bandas sonoras que escoitei na miña puta vida de blanquito.

2006-12-10T08:14:00.001-08:00

JANE'S ADDICTION. NOTHING'S SHOCKING (1988) A mediados dos ochenta catro tipos únense na cidade do pecado (L.A.)para crear este enxendro, mezclando todo tipo de música e presentandoa cunha contundencia nunca vista, cunha actitude desafiante e retranqueira, cunha moi mala hostia... Pouco a pouco, estes tipos foron tocando primeiro nos garitos máis tirados e aumentando os seus seguidores ata que por fin acadan tocar no mítico Roxy e grabar o seu primeiro disco "Jane's Addiction" (1987)(O debut EN DIRECTO!!!) onde fan unha espectacular versión do Sympathy for the devil dos Stones (os seus pais),e outra do Rock'n'Roll da Velvet (as súas nais). Pese o seu caracter underground e agresivo, as grandes discográficas devecían por pasarlles a man polo lombo. Finalmente é Warner quen consegue levarse o jato á auja, dando absoluta liberdade artística ó grupo. Resultado? Un dos discos definitivos diso que denominamos ROCK AND ROLL. Un disco nada facil de escoitar. Hai que pararse nas cancións, escoitalas varias veces, asimilalas... Unha vez dixerido este cacho de monstruo, este disco lévate a niveis sensitivos sorprendentes. As veces acojona escoitalo. Catro salvaxes experimentando cos instrumentos básicos do Rock.Dave Navarro (formou parte da banda irmá Red Hot Chili Peppers durante un disco) dalle unha intensidade á guitarra nunca vista ata agora. O gran Eric Avery toca o baixo como un creador de atmósferas (moi Stooges, as veces) acompañado dun Perkins ás baquetas, tanto fankeiro como punk. Todos mesturan irreverentemente e con dous collóns os Zeppelin e os Sabbath co Funk, o Folk ou mesmo o Hip-Hop. O que é unha banda experimental pero ante todo rockeira. E todo liderado por Perry Farrell, o último gran xenio do rock, que tiña unha voz capaz de transmitir o que lle saira dos juevos, pero sempre mesturando ambiguamente o lírico co jómito. Ademáis como artista plástico a ter moi moi en conta, realizou as XENIAIS esculturas femeninas das portadas dos seus discos. Botádelle un visual a esta ou á de "Ritual de lo Habitual"(1991, outra fodida OBRA MESTRA) dignas de estar no Louvre. O grupo foi tomar polo q polo de sempre...(Como os seus veciños e contemporáneos os GN'R) Drojas, idas de olla, choque de egos... No 91, en pleno concerto da xira do (exitoso) "Ritual...", empezaron a aplaudirse entre eles, e adiós... Pero os cartos mandan, e xa como lendas reivindicadas por todo J.Cristo, voltan a reunirse no 2001 (sen Avery)... Pero xa non é o mesmo que na época deste disco... Cando eran UNICOS. VIVA O ROCK AND ROLL!

2006-11-08T10:38:00.000-08:00

RED HOT CHILI PEPPERS. BLOOD SUGAR SEX MAGIC (1991) Outra delicia pertencente a ese ano acojonante para o rock and roll... Xa sei, xa sei o que estades pensando: este grupo está avergonzando hoxe en día a toda unha xeración que mamamos da súa música fankera e desmadrada. Venderonse creando productos artificiais e indignos de levar a súa firma. Son uns hijosdeputa, etc...Pero o certo é que os tíos naceron co punk de LA (Circle Jerks, Black Flag...) nos primeiros 80, e mezclandoo co funk propio de George Clinton (produxo o seu 1º disco) foron subindo e subindo de nivel ata chegar a esta obra mestra. Non sin pasar penas a mazo como cambios continuos de formación ou a morte por sobredosis do guitarra Hillel Slovak, máis tarde sustituido por un dos guitarristas máis xeniais da historia: John Frusciante, outro yonki de agárrate, que, por sorte ou por desgracia segue na patética formación actual. Con el non só crearon este tesouro, senón tamén o anterior, ese gran "Mother's Milk" (1989). Un gran guitarra, que marchou do grupo despois do éxito do Blood Sugar...., totalmente ido por causa das drogas, feito un hermitaño, encerrado todo o puto dia nun apartamento cheo de mierda. Un tío sensible que non ajuantaba tanto éxito e desesperado, creou en solitario ese gran disco "Diandra LaDes & Usually Just a Tshirt" (1994), unha obra complexísima e fodidamente fermosa, que ilustraba o inferno que estaba a pasar eses días (case lle amputan os brazos polas infecciós que tiña de tanto chutarse). Como sabedes, acabou volvendo, rehabilitado e facendo insufribles gorgoritos para esa fábrica de facer ouros que son hoxe en día os RHCP. Pero voltemos ós vellos tempos. Frusciante compoñía unhas cancións entre o salvaxe e o lírico, fermosísimas, tremendas. E taba acompañado por eses musicazos: Flea (un incorrexible baixista que experimentaba e disfrutaba co funk e o r'nr), Kiedis (un fankeiro, un rapeiro que facía punk e sudaba a camiseta. Un gran frontman. O gran éxito deste disco "Under the Bridge", é seu) e Chad Smith (tan tolo e xenial como os seus compañeiros). Qué tempos!!! Qué grupazo!!! E qué puto discazo!!!! Ainda que teñamos moitas das cancións deste album máis queimadas que a pipa dun indio, debemos ser obxetivos: ESTE DISCO ESTÁ DE PUTA MADRE!!!!

2006-10-23T09:14:00.000-07:00

THE FLAMIN' GROOVIES. TEENAGE HEAD (1971) Para moitos será discutible que este sexa o mellor disco do grupo, tendo en conta "Flamingo" (70) ou o disco co outro cantante, Chris Wilson: "Shake some Action" (1976), ambas dúas obras mestras indiscutibles. Pero eu quédome sen dúbida co grandísimo rock and roll interpretado neste arrepiante album, esa magnífica unión Cyril Jordan-Ron Loney, esas guitarras tremendas... Pa empezar a slide do comezo "High Flyin' Baby", que pon os pelos de punta... As reminiscencias stonianas podense percibir palpablemente en "Have You Seen My Baby?" ou "Yesterday's Numbers". O garage máis macarra enche de microondas o teu cerebro ó escoitar pezas como "Teenage Head" ou "Doctor Boogie"... E ¿Qué me dicides das baladas...? Joder, cancións como "Whiskey Woman" non son só para estar compañado no puto asento de atrás dun cadillac descapotable, senon para... bueno estar no asento de atrás de calqueira vehiculo!!! O disco complétano diferentes versións de clásicos que todo amante do rock and roll debería idolatrar máis que a súa propia nai: "El Chaky" Berry ("Carol"), Johny Kidd ("Shakin' all Over"), R. Berry ("Louie, Louie"), Rufus Thomas ("Walkin' the dog") ou Buddy Holly ("That'll Be The Day") En fin... Unha delicia acojonante. Un monumento. Unha obra mestra que debería estar en todos os fogares e tugurios da terra. Puro TNT para adolescentes, coma vós, que aínda sodes novos...

2006-10-13T14:52:00.000-07:00

MAD SEASON. ABOVE (1995) Un bó dia, un grupillo de colegas, que tiñan a particularidade de ser uns PUTOS XENIOS decidiu arrexuntarse á marxe dos seus grupos (de éxito) para facer esta fodida obra mestra. Eran Layne Staley (voz de Alice In Chains), Mike McCready (guitarra de Pearl Jam), Barrett Martin (batería de Screaming Trees) e o xenial baixista John Baker, ademais de Mark Lanegan (Trees) colaborando nun par de pezas. Resultado: Para mín o mellor disco dos 90!!!. Vale... é triste, é escuro, é inquietante, joder. Pero... é TAN BONITO... TAN XENIAL... Costa expresalo... un grupo de amigos que crean unha obra mestra rockeira-bluseira-metaleira (?), non como un rompecabezas de sensibilidades individuais que hai que unir... Senón como un conxunto de puta madre unido. Unha máquina...Soa empalmado...jeje. VIVA O JRUNJE!, ainda que só sexa por este disco. Por algo é que a mitade dos músicos xa van na outra vida.

2006-10-07T09:38:00.000-07:00

PANTERA. VULGAR DISPLAY OF POWER (1992) Se falamos de Heavy Metal de calidade, con música e letras de caracter intelectual, rozando o conceptual, Pantera é o noso grupo. Naturais de Texas e mamando KISS e os Judas dende pequenos, estes catro fenómenos co xenial Phil Anselmo ó frente, sorprenderon a todo dios con este disco poderoso, revolucionario e estrano. Unha bomba de reloxería dificilmente superable. Mogollón de peña se apuntou a este estilo, intentando copiar a Pantera, pero Pantera só hai uns. Anselmo, yonki rabioso cunha sensibilidade poética fora de toda dúbida, uniuse ós irmans Abbott (que tanto adoraban Kiss coma o Jazz) no 87, e pouco a pouco foron buscando un estilo, que chegou ás máximas consecuencias na xenial triloxía que todos os que medramos nos 90 temos en mente: "Cowboys from Hell" (1990), "Vulgar..." (92) e "Far Beyond Driver" (94), tres excelentes discos que algún día serán reivindicados polos pijos snob de turno. Letras estremecedoras, música atronadora, ruido ben feito... ROCK AND ROLL, ó fin e o cabo. Este album contén temas históricos do S.XX. Para empezar o primeiro, "Mouth For War". Segiranlle obras mestras da talla de "Walk", "Fucking Hostile" ou "Rise", por poñer algúns exemplos. Con estas cancións, demostraron que o jevi non é precisamente para descerebrados nin jañáns. Un album violento, real e directo. Como a súa portada. Dache unha bóa hostia pa que despertes, joder. Como dato mórbido chungo temos que dicir que un psicópata (na miña opinión preparado pola CIA en colaboración con Bill Gates) acabou coa vida do xenial (e amante dos porros) guitarrista Dimebag Darrell en plena actuación no 2004, levándose por diante a varias persoas máis, e convertindoo nunha maior lenda, se cabe. Algúns medios compararon o suceso coa morte de John Lennon... Para min está claro. Esos fillos de puta e as súas apestosas multinacionais nunca acabaran co rock and roll. Descansa en paz, Dimebag, que xa gañaches o ceo dos guitarristas fai tempo.

2006-10-06T11:33:00.000-07:00

HEREDEIROS DA CRUS. A CUADRILLA DE PEPA A LOBA (1995) Os Rolling Stones Galegos, sen dúbida. Elegantes como Frank Sinatra, Excentricos como Bowie, Intensos en directo cuan AC/DC, Cunhas letras que serían a envexa de Leonard Cohen, Cunha actitude comparable a Sex Pistols... Estes tios, hai que falar claro, mexan por calqueira grupo de Rock- pasado e presente-en galego. Quen teña juevos que me cite un grupo máis mítico que estes fillos de puta... No ano 95, apareceron estes tios revolucionando a un jrupo de adolescentes que estaban a experimentar con novas experiencias etílicas. Qué grandes tiempos!!!! Ninguén daba crédito ó que sonaba nos cassetes. A miña cinta, acabou desintegrándose de tanto escoitala. Pero da igual, quedou grabada na miña cabeza, como ferro candente, disposta a ser utilizada en calqueira cena-borracheira-festa . Efectivamente, este disco contén himnos de borracheira ("Quero Josar"), a anos luz de trapalladas pseudo-alcólicas de calidade musical nula, estilo lavastumbär. Tamén ten cancións fermosas, que beben directamente de Rosalía ("Ai, machotiño"), apoloxías da rebeldía xuvenil ("Operasión champú"), poesías sobre os tempos pasados ("A cuadrilla de Pepa Loba") ou sobre a esclavitude do traballo ("Juan Ramón") e da vida mesma ("De Jesusiño fixeron un Cristo"). Música experimental ("La Rana", "Másame vivo"), Ramalazos patrióticos( "Eya-culasión feros"), pero sobre todo, esa maravilla chamada "O fillo de José" que para min, debería sustituir a esa merda prepotente e fascistoide que é o himno galego actual. Unha canción que che fai encher os ollos de bágoas, por ser unha música máis galega que a catedral, e tamén dicir verdades coma puños. Da esquisita portada xa non dijo nada... Xuzgade por vós mesmos...

2006-09-29T12:21:00.000-07:00

GRATEFUL DEAD. AMERICAN BEAUTY (1970) San Francisco, anos 60. Un grupo de peludos postos ata as orellas de ácido tocaban interminables jams de rythm and blues para unha audiencia totalmente pasada de voltas. Este grupo eran os Grateful Dead, e chegarían a converterse nos abandeirados do movemento jipi establecido en S.F. (Janis, Jefferson airplane, Santana...). Musicalmente, eran a banda de maior calidade, sempre abertos a calqueira son ou música, experimentais, líricos e rockeiros. Ademáis eran unha delicia en directo (facían mogollón de concertos gratuitos), se non, que llo pregunten ós seus fans, os Deadheads, o público máis fiel do RNR, e unha parte imprescindible do grupo, segundo dixo o seu lider, o gran Jerry García. Os Grateful dead non eran totalmente psicodélicos (eso foron modas) senón que eran moi eclécticos. Jerry García era un fanático do bluegrass e o folk, outros membros como Robert Hunter ou "Pigpen" érano do blues o jazz, ou mesmo da música clásica. E todos, co seu don innato para improvisar, crearon álbumes do máis variado, pero sempre con ese "espírito" dead. Con este disco, ou mási ben co anterior, "Workingman's dead" (1970) deron un xiro radical, deixándose de jipadas, flores no pelo e amor hipócrita, e buscaron as raices, experimentando novamente, pero nesta ocasión cunha música básica e tradicional, de alta calidade. Se "Workingman's..."foi un éxito en tódolos sensos, con este disco, redondearono ainda máis, creando unha obra mestra, básica en calquera colección de discos, mp3, disco duro, ou como cojones queirades chamar a ese artiluxio máxico que accionas, e toca unha orquesta só pa tí. Cancións como "Sugar Magnolia", "Box of rain", "Friend of the devil" ou "Truckin'" son moi especiais, ideais para dias ou noites nas que, coa axuda da nai naturaleza, atopes o teu verdadeiro "yo" e pilles un precioso e feliz morao.

2006-09-28T10:47:00.000-07:00

UFO. STRANGERS IN THE NIGHT (1979) O mellor directo da historia? mmm... Bueno, eu diría que si, con permiso do "It's Alive" de Ramones, "Live and Dangerous" dos Lizzy e "Alive I e II" de Kiss. Despois de todo, estamos falando de músicos dunha calidade extraterrestre, de cancións xigantescas e inhumanas creativamente, e dun son tan orixinal e influinte como a Biblia. E tamén estamos a falar do fin dunha década maravillosa, irrepetible para o Rock, e do principio duns anos escuros, fatídicos para o correcto desenrolo da boa música. UFO estaba formado dende o 69 (daquela eran os míticos Hocus Pocus) pola xenial voz de Phil Mogg, o elegante baixo de Peter Way e Andy Parker á batera. Tocaban un Hard Rock non alonxado do Blues e o Boogie. Como guitarrista terían a Mick Bolton, pero no 73, un novo guitarra incorporase ás súas filas. Un guitarra chulo e elegante, virtuoso e rockeiro, habil e intenso, impredecible para improvisar e indeleble para escoitar... SI, amigos. O grandísimo (enorme, joder) e teutón Michael Schenker (membro duns primitivos Scorpions sesenteros) Con el, o grupo chegou ó máis alto a nivel crítica e público, tendo como colofón este excepcional MAIS GRANDE QUE A VIDA directo. DEMASIADO DOLOROSO PARA ESCOITALO EN DISCO e non podelo presenciar en vivo. Tódolos seus éxitos ("Doctor, doctor", "Rock Bottom", "Too Hot To Handle", "Lights Out"...) tocados cunha calidade e intensidade propias de DIOS. Gracias UFO por este regalo, e gracias Schenker por aprender a tocar a guitarra cando ainda comias os mocos nos Scorpions (11 anos...!!!), e deleitarnos cos teus solos de divinidade musical. O mellor guitarrista da historia? Sona forte... eh? Deixo esta polémica custión no aire...

2006-09-28T10:18:00.000-07:00

METALLICA. KILL EM ALL (1983) Hai discos de Metallica con mellores arranxos, mellores composicións e mellor técnica, e mellor o que queirades... ("Ride the Lightning" (84) e "Master of Puppets"(86)), pero sinceiramente, eu quédome con estes Metallica debutantes, novos, veloces, intensos, JEVIS. As cancións deste disco son sinónimo de carraxe xuvenil e de mala hostia, de rebelión fronte o que se estaba a facer no ano 83. Se no outro lado do charco triunfaba daquela a New Wave of British Heavy Metal; en San Francisco, estes chavales con pelusa no bigote e rock and roll nas venas debutaron como a banda de Heavy Definitiva. Dese Heavy que che fai mover a melena, tocando unha imaxinaria guitarra a un ritmo frenético. Este disco íase titular nun principio "Metal Up your Ass" (Metal polo cú), pero ningunha compañía aceptou ese título e Metallica decidíronse por "Matalos a todos"( ás compañías, supónse... las vueltas que da la vida). Caben destacar as presencias do falecido (e xenial) Cliff Burton ó baixo, e uns novísimos Hetfield, Ulrich e Kirk Hammet (sustituto de Dave Mustaine, que no 83 formaría Megadeth) e a producción de Paul Curcio, que fixo un traballo incrible, cun sonido irrepetible (de feito, Metallica iríanse facendo máis e máis frouxos, ata a morte de Burton no 86, onde quedarían orfos dese primixeneo son que atoparon nesta pequena obra mestra). Parece que tras a traxedia de Burton foron caendo en picado ( pero conservando a súa dignidade de Jevis) e tras sacar o ainda digno Black Album (1991)... bueno... mellor non falamos, eh?.

2006-09-28T09:25:00.001-07:00

SPINAL TAP. THIS IS SPINAL TAP SOUNDTRACK (1984) Sen dúbida, esta banda merece estar con letras de ouro na historia do Hard Rock, xunto a Led Zeppelin e Black Sabbath. Nacidos en Gran Bretaña, foron seguramente das poucas cousas das que pode orgullecerse este patético país. David St. Hubbins, Nigel Tufnel e Derek Smalls apareceron na grandísima película documental "This is Spinal Tap", na que se contaba a historia do grupo dende os seus comezos, retratando de paso, tódolos clichés do RNR e o Heavy Metal. As magníficas entrevistas que lles fan á banda son estremecedoras (de partirse o cú). Este disco é a banda sonora do film en cuestión (o album nejro, anos antes de que o sacara Metallica) e recolle dende cancións dos seus comezos ye-yés, pasando pola era Hippie, ata a súa conversión ó Hard Rock e ó Heavy, e a súa decadencia no 84, repasando a súa extensa discografía, onde cambiaron varias veces de batería, xa que todos os que ocupan este posto, acaban morrendo en estranas circunstancias ( accidente de xardinería, afogados en vómito alleo, unha combustión espontánea, estoupar en directo, etc...) Hai que dicir que este documental é ficticio, e que Spinal Tap é un grupo inventado no 1984, cunha discografía inventada, e cunha mala hostia acojonante, amén de ser un grupo de excelentes actores. Pero as cancións que se oen na peli e neste disco son auténticas, e realmente boas. "Sex Farm", e "Tonight I'm gonna Rock You Tonight" son buenirmos himnos cheos de veneno pola súa utilización de tópicos rockeiros e por unhas letras realmente jañáns, xeniais e explícitamente desfasadas (o rock nos 70-80 foi así):"Miña nena quédame como un esmoquin de carne / Gustaríame afundila co meu torpedo rosa". ("Big Bottom") Como curiosidade hai que dicir que uns Aerosmith yonkarras e en horas baixas, déronse por aludidos polo film e demandaron ós Spinal... Delirante. Outro disco que sí existe (hai 36 discos na súa discografía, 4 deles reais) deste grupazo é "Smells like the Wind" (1992) no que colaboran figuras como Jeff Beck, Joe Satriani ou Slash. Tamén hai que conseguilo.

2006-09-27T09:56:00.000-07:00

SOUNDGARDEN. BADMOTORFINGER (1991) Este disco estivo sempre á sombra de "Nevermind", xa que saliu prácticamente ó mesmo tempo, pero non lle ten nada que envidiar ó clásico de Nirvana. Ademais Pearl jam tamén editou por esas épocas o "Ten", así que xa vos podedes imaxinar cómo estaba de ben o patio neses días. Neste ano pódese dicir que naceu o Jrunje, desmontando o musicalmente establecido, influindo, dende o espirito de Black Sabbath e Andy Wood a grupos que ainda empezan hoxe en dia. E o "Badmotorfinger" contribuiu a esto dunha forma contundente. Anos atrás Chris Cornell e cía. xa fixeran grandes discos, pero con este deron no cravo. O album comeza con "Rusty Cage", que para min é dos mellores comezos nun disco xunto ó "Appetite..." e ó "Beggars Banquet". Desta canción fixo Mr. Johnny Cash (amante do Jrunje) unha versión antolóxica na súa obra mestra "Unchained" (1996). Despois, tema tras tema ("Jesus Christ Pose", "Somewhere"... Todos, vaia...), o disco vai subindo e subindo de intensidade e de nivel ata deixar a quen o escoita extasiado como unha prea. Máis que un disco, unha experiencia única. Unha audición orgásmica. Un polvo musical. Unha felación sónica... Nin Audioslave nin pollas. SOUNDGARDEN: Un grupo EXCELENTE. FANTÁSTICO. DE PUTA MADRE. ACOJONANTE. Demasiado grupo para durar. SEMPRE VOS TEREMOS NO CORAZÓN: CHRIS, KIM, MATT e BEN.

2006-09-27T09:30:00.000-07:00

OTIS REDDING. DREAMS TO REMEMBER (1998) El foi o rei do Soul, o MELLOR cantante da historia, cunha interpretación sublime da música nejra, con sentimento, e dicir, con SOUL. Arroupado polos mellores músicos de Memphis (Booker T. & M.Gs ou Os Bar-Keys), e pola casa discográfica STAX (unha Motown máis negroide e sudorosa, sen tantas concesións ó público branco) este tío foi medrando e medrando ata ser o máis grande, pero claro, o clásico accidente de avión mortal (seguramente os colegas da CIA saberán algo do tema) acabou con esa vida tan curta e intensa. Afortunadamente, quédanos a súa voz, capaz de facer chorar ó cantante de Manowar, e tamén un buenirmo puñao de discos (1961-1967) que roza a perfección. Recomendar un???? ... Imposible. Por iso recomendo esta caixa recopilatoria de 50 temas imprescindibles, que van dende colaboracións con Carla Thomas ("Tramp"), versións dos Stones ("Satisfaction") ou Bitels ("Get Back") e clásicos intemporais ("I've got dreams to remember", "Try a little Tenderness") ata versións en directo no festival de Monterrey ("Sittin' on the dock of the bay") no que os peludos jipis, de tripi, non daban crédito ó que vian ante os seus narcotizados ollos. (Joplin , Hendrix, Redding...) Otis... Hijoputa... Cánto pode cantar unha persoa (negra, por suposto) de ben...

2006-09-22T10:26:00.000-07:00

SINIESTRO TOTAL. GRAN D SEXITOS (1986) Un dos mellores grupos en idioma español, pero facendo claramente música tradicional galega. Empezaron sendo punks, e foronse calmando, e perdendo compoñentes discrepantes, ata chegar a hoxe. Dende que tocan ben, creo que son un coñazo, pero antes (1980-1986) eran realmente bós. Uns creadores de cancións perfectas (traballaban en formato single, coas consiguientes caras B) que compoñían melodías cojonudas e letras dignas dun Nobel de Literatura. Neste disco (ou cinta) recopílanse os himnos máis recoñecibles dentro desta etapa, dende a época do desquiziao (e Judas) Germán Coppini á voz ("Matar Jipis en las cíes", "Purdey"), ata cando eran un trio punk ("Assumpta", "Dios salve al conselleiro", "Luna sobre Marín"), e tamén rarezas ("No me lavo en la vida") e concertos ("Trabajar para el enemigo", "Bailaré sobre tu tumba","We are the world"). Unha sucesión de cancións tan fodidamente boa, que costa crelo nun grupo de fodidos vigueses, que miran en vez de ver. Non sei, tios... Salvando as distancias, son como os RAMONES galegos.

2006-09-19T10:16:00.000-07:00

MOTHER SUPERIOR. MOANIN' (2005) Este disco é unha puta mierda... comparao co seu directo, claro... Si, tíos... Podo dicir que foi un dos directos que máis me impactou, e cheguei a estar totalmente obsesionado con este, e outros discos da puta banda ("Sin", "13 violets", ambos altamente recomendables). Este trío sona a auténtico ROCK AND ROLL, deste que se che poñen os pelos de punta. Sonan compactos, sólidos, gradfunkianos... Merda!!. ¿Qué adxetivos podo usar para describir esta jodida puta obra mestra?. Quédome corto, diga o que diga, así que... escoitadeo se non o fixestes.Escoitadeo, por favor, dígovolo en serio. Para min, o mellor grupo do S. XXI (van 6 anos), e este album, a súa mellor obra. GRACIAS por ser tan MAIÚSCULOS. A portada fíxoa un inspirado e xenial Ron Donovan.

2006-09-19T09:41:00.000-07:00

THE DICTATORS. BLOODBROTHERS (1978) Finais dos 70's. Explosión Punk en NYC. Ramones. Blondie. Television. Heartbreakers... Pero estos tios eran punks no 73!!. E XA eran buenísimos. Entón... ¿Por qué cojones non triunfaron a nivel masivo? Joder, tio...Se todos estes grupos de mierda que tocaban no puto CBGB's os consideraban unha influencia básica... A resposta é sinxela: A vida é inxusta... Este disco (é posible????) foi un puto desastre comercial, e a compañía mandounos a tomar polo cú ó momento. Pero... Non o entendo! Cómo güevos non triunfou este disco?, cunha colección de singles acojonante, e cunha banda con actitude, carisma, calidade, e honestidade... Esos rasgos que non abundaban precisamente nalgún grupito punk da época que triunfou como a coca-cola. Maldita sexa!!!! QUE VIDA MÁIS PUTA!!!!!!. QUÉ PASSA?? E QUE HAI QUE ESPERAR A QUE PALME ALGUÉN PARA DARLLE O RECOÑECEMENTO QUE SE MERECE??????? Pero se Os Dictators son á música o que Cervantes á literatura... Mira... Que lles den polo cú ás discográficas... Eu vou seguir tendoo como un dos meus discos de cabeceira. "Baby, let's twist" (versioneada entre outros por Pussy Calandracas), "Faster & Louder" (o 1,2,3,4 inicial non o fai dee dee ramone, senón... Bruce Springsteen !!!), "The Minnesota Strip" (fermosa canción), "Stay With Me" (tamén plaxiada polos Pussy), "Slow Death" (orixinal dos Flamin' Grooves)... Vou citar unhas sabias palabras do baixista, Andy Shernof: «A canción perfecta de rock and roll ten que durar tres minutos e estar dotada de inolvidables riffs de guitarra e coros pegadizos. A música debe atraparte á primera escoita, as letras, á quinta...»

2006-09-18T12:09:00.000-07:00

THE DETROIT COBRAS. MINK, RAT OR RABBIT (1998) Ah Detroit...! Como cantaban KISS, "Detroit Rock City"... De aló sairon os grandes do Rock, e de súpeto, chega este grupo de versións vinculado ó baixista de Black Crowes, e vólveno demostrar, joder...! Esta cidade é a capital mundial do RNR aínda hoxe en día! Despois de todo de aló é o mítico sello MOTOWN!!! Pero este grupo... Este é un grupo de versións de cancións dos 50's e 60's (casi exclusivamente), liderado polas tias máis cachondas que vin na miña vida sobre un escenario. Para empezar, esa cantante... MGHGRRHGH...Rachel Nagy... A la par de ser a cantante máis bella e sexy do mundo (ex-stripper, ex-carniceira), a tia canta provocando ereccións das dolorosas, quentando á audiencia elegantemente, como unha actriz da época dourada de hollywood, como unha diosa rubia platino que susurra ou berra esas incribles e maravillosas cancións que nos trasladan a outros mundos, con unha voz... MRGGHGYR... non hai adxetivos que te describan, Rachel... LOS GRADOS FARENJEIT SE ELEVAN A TU PASO. Pero para min, a mellor é.... ahh! (suspiro de amor)... A criatura máis maravillosa que existe no puto universo... e ademáis, a persoa que todos quixeramos ter cando hai hostias e necesitamos defensa: Maribel Restrepo !!!!!!JODERRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR.... Dificilmente se pode estar máis cachonda... e... joder... joder, cómo toca a guitarra a hija de la gran putaaa!!!! MAMMA MÍA. Con esa cara de mala hostia, esa enerxía, eses solos incendiarios, esos labios, esas cachas, ESAS DOS TAZAS DE TÉ!!!! ...SLURP... AHhgHgHAaasghh.... Vale, non compoñen as súas cancións... QUÉ COJONES IMPORTA ESO???? dios... Se son un grupo de versións!!! o caso é que as interpretan dunha forma tan fodidamente maravillosa, que cando as ves en directo, eres fan pa toda a puta vida. GRAN CALIDADE MUSICAL a destas pedazo de tias, que fichan a novos músicos cada dous por tres, coma klinex, porque despois de todo elas son as jefas. Discos recomendables (imprescindibles, diría eu): TODOS!!!:"Life, Love And Leaving" (2001), "Seven Easy Pieces" (2003) e "Baby" (2004). Nota de marujeo: Por certo... As moi cabronas son MOZAS!!! (que sorte teñen, tanto unha como outra). Non quero nin imaxinalas haciendo "eso", que me pongo aún más pinocho, se cabe.

2006-09-16T14:23:00.000-07:00

HANOI ROCKS. HANOI ROCKS, BANGKOK SHOCKS, SAIGON SHAKES (1980) Michael Monroe (estupenda voz, gran harmónica e sensacional saxo), Andy McCoy (guitarrón de la hostia!), Nasty Suicide (guitarrón de la hostia II), Sam Yaffa (fenomenal baixista, actualmente en NYC Dolls) e Gip Cansino (excelente batería... despois entraría o excelentísimo e malogrado Sr. Razzle... ¿dos baterías máis carismáticos da hª do RNR?). Estes tios foron os Rolling Stones dos 80's con este album debut que sonaba A DIOSSSS. A DIOSSSSSSSSSSS. Naturais de Finlandia, en poucos dias comeronse o mundo, maquillados e vestidos como putóns, en homenaxe ós seus idolatrados NYC Dolls, acabando por asentarse na capital do vicio: L.A., e influenciando claramente a grupos como Mötley Crüe ou os Guns N' Roses (o mesmísimo Axl comentou a débeda impagable que tiña cos Hanoi). A sua actitude glam-destroyer refléxase neste enorme disco, nesta inabarcable obra mestra, onde se mestura a enerxía dos RAMONES co glam-rock de T.REX. (esto daría lugar a eso chamado "Sleaze") Si... vale... o mellor na primeira escoita sona algo ochentero, pero, a medida que escoitas este disco, flipas máis e máis... Tiña que estar nesta lista a collós. Ahhh!... Ainda dou gracias a dios por permitirme ver en directo a Mr. Rock and Roll: Michael Monroe (en solitario). Recomendo esta páxina: http://www.sleazeroxx.com/audio.shtml. Nela podedes atopar grupos da movida Sleazy, Hard Rock, Cock Rock, Heavy Metal e diversos apelativos que se poden resumir nun solo: ROCK AND ROLL!!!!!

2006-09-15T14:09:00.000-07:00

QUEEN. A NIGHT AT THE OPERA (1975) Escoller un puto disco de Queen... Ben... Se non hai máis remedio, escollo este acolloante artefacto musical...O nunca visto antes en rock. Freddie Mercury foi un dos grandes, sen dúbida, e estaba moi ben arroupado por tres monstruos... Todos eles eran grandes intérpretes e compositores. Toda a carreira do grupo o demostra. Estes anos eran anos de grandilocuencia e barroquismo, e cunha personalidade como a de Mercury, non é de estrañar que surxira "esto". Este disco non ten desperdicio, joder. TODAS as cancións son unha puta maravilla!!! Pero, evidentemente destaca unha: "Bohemian Rhapsody"... Hai que estar moi zumbado para crear unha canción destas características: Hard Rock? Opera? Balada? JODER, QUÉ MÁIS DA!!!! Unha canción insuperable, acompañada de outras 11, que farán as delicias de calqueira amante da puta música. O mesmísimo Groucho Marx adoraba este disco. FANTÁSTICO. Recomendable de Queen: "Queen I" (73), "Queen II" (74), "Sheer Heart Attack" (74), "A Day At The Races" (76), "News Of The World" (77) e especialmente (excelente disco) "Jazz" (1978). Tamén (case) todo o ochentero que fixeron ten unha enorme calidade, como todos sabedes.

2006-09-15T13:30:00.000-07:00

BO DIDDLEY. BO DIDDLEY (1957) Un dos guitarristas indiscutibles do rock and roll, colega-rival de Chuck Berry na Chess, un músico que levantou am-pollas, creador de ritmos selváticos, dun estilo crú alonxado da comercialidade (demasiado nejro, demasiado Vudú), unha voz potentirma e unha forma de tocar a guitarra ( unha guitarra tuneada: a square-bodied ) totalmente innovadora. Ademáis incorporou instrumentos novedosos na súa banda como as maracas, que tocaba Jerome Green, e destacou polas súas letras nas que SEMPRE APARECE O SEU PUTO NOME!!!! "Bo Diddley", "Hey Bo Diddley", "Diddley Daddy", "Pay Bo Diddley"... En fin, un tío que non tiña abuela, pero todo cumplido cara el é pouco... Despois de todo escribiu temas da talla de "Roadrunner" (Animals, Stones...), "Pills" (NYC Dolls...) ou "I'm a man"(Yardbirds, Stooges...) e lanzou á fama esas animaladas chamadas "Who do you love?" (Ronnie Hawkins) e "Before acuse me" (Creedence...). Guitarrista influinte como poucos. Como curiosidade musical hai que afirmar que as súas cancións eran tan jodidamente rítmicas e hipnotizantes que os músicos só tiñan que tocar UN PUTO ACORDE. E de feito, a maioría das súas cancións só teñen 1 ACORDE!!!! ¿¿¿ podédelo crer????

2006-09-15T11:42:00.000-07:00

ROY ORBISON. THE ESSENTIAL ROY ORBISON (2006) Este tío foi un crack no que a Rockabilly respecta, pero non alcanzou o éxito dos seus compañeiros de Sun Records (Perkins, Cash, Jerry Lee, Presley...), polo que ata os guevos, sacouse da manga un novo estilo rockero, un estilo que dende entón o definiu. O cantante miope, vestido de loito, acabou cantando cancións fodidamente emocionantes e tristeiras ("Only the lonely"), algo lóxico, xa que o destino cebouse tráxicamente con Roy fodendolle os seus seres máis queridos, así que é normal que o tipo cantase a súa traxedia dende o corazón, ese corazón que lle acabaría fallando cando parecía que todo ía de puta nai, cando todo dios o reivindicaba. Roy obsequiounos con cancións para a posteridade, ata había alunhas alegres, joder... ("Oh, pretty woman"). O caso é que este tío tiña algo especial, na sua voz, no seu sentimento, nas súas inolvidables composicións... Sirva como ilustración da súa música ese "In Dreams" que fai chorar de emoción a Dennis Hopper como o xenial Frank Booth na peli "Blue Velvet" (1986). Nunca unha canción sonou tan escura e fermosa (como unha peli do propio Lynch). Calqueira cousa que grabou Orbison merece ser catalogada como obra mestra indiscutible, pero hai que intentar coñecer a súa desconocida etapa rockabilly cañero, e por suposto disfrutar da súa obra póstuma "Mystery girl" (1989), un disco de escoita obrigada. Por eso o ideal é conseguir un recopilatorio completito como este.

2006-09-15T04:41:00.000-07:00

BARÓN ROJO. VOLUMEN BRUTAL (1981) Este disco arrasou en Japón e existe unha versión en inglés (o tema "Stand Up", é dicir, "Resistiré" chegou a ser número 1 en Inglaterra !!!) Sen dúbida, o mellor grupo de ROCK AND ROLL de Espiñi!, Ninguén tivo un éxito igual fora da cutre-península, e dende logo, foi merecido, tendo en conta as cotas de calidade as que chegan con este segundo traballo. Uns tios con palpables e jugosas influencias (Kiss, M.S.G., Hendrix, AC/DC, Twisted Sister...), que deron moito que falar alá polos ochenta, cando reinaba esa cutrez rancia da movida madrileña, os pseudo-modernos de pega e o electropop máis jomitivo... Estes cabróns abandeirarían con éxito o rock de calidade entre tanta mediocridade, e ainda hoxe moven unha multitude de fans que estarían dispostos a andar a hostias con quen sexa polos BARÓN. "Resistiré", o clásico "Los rockeros van al infierno", a xenial "Las flores del mal", esa maravilla que é "Incomunicación" ou a emotiva "Concierto para ellos"... Joder... Con esta canción vou acabar: "...En cada concierto de Rock 'n' Roll / las campanas doblan por Bon Scott / por Janis, Lennon, Allman, Hendrix / Bolan, Bonham, Brian y Moon... " Este disco hai que escoitalo, como di o seu título, a un VOLUMEN BRUTAL.

2006-09-14T11:15:00.000-07:00

NEW YORK DOLLS. NEW YORK DOLLS (1973) 5 putones drojadictos e mal falaos: David Johansen (voz, armónica, e un dos frontman definitivos da puta historia), Johnny Thunders (guitarrista e compositor xenial), Sylvain Sylvain (guitarrista con pluma e nome cojonudo, ademáis de ser un dos tios máis divertidos do RNR), Arthur Kane (baixo recentemente falecido) e Billy Murcia (batería yonki-atolondrao que morreu de "accidente") despois sustituido por un xenial Jerry Nolan (despois compañeiro yonkarra de Thunders nos Heartbreakers). Vamos, uns tios de pouco fiar... Yonkis, travestidos de putóns (véxase a inmortal portada, todo un icono comparable ás meninas de Velazquez), e rodeados de xentuza como Nancy (despois moza de Vicious) ou McLaren... E todo esto no 73!!!!!! Bowie daquela escandalizaba a xente por teñir o pelo!. A súa música recórdanos a uns Stones punk-glam, premeditadamente cutres, atronadores e apocalípticos en directo, pero cunha actitude a proba de bombas e unhas cancións simplemente perfectas... Pero non triunfaron... influiron en todo dios, pero non venderon... Quizais adiantáronse uns aniños á súa época... Se non fora por eles non existirían grupos que prefiro non nomear. Grandes temas: "Personality crisis", "Subway Train", "Frankenstein", "Pills", "Trash", "Jet boy"... Joder, síntome ridículo destacando cancións dun disco perfecto...

2006-09-13T13:22:00.000-07:00

BUDDY HOLLY & THE CRICKETS. THE CHIRPING CRICKETS (1957) Un tio con clase o joputa de Buddy. Guitarrista experimentado, cantante excepcional e compositor dunhas cancións que son para quitarse o sombreiro, a verdá. Ademáis, ainda que non o parezca polas pintas, Holly era un rockstar definitivo, unha verdadeira fiera que practicaba o sexo as drogas e o rockandroll con carcter radical. Montábase unhas festas que riete tú de Led Zeppelin. Musicalmente, sempre me molaron esas melodías tejanas que compoñia, ese rock con rollo optimista, con ecos spectorianos. E cando se poñía cañero, era o que mellor rockeaba de todos os seus coetaneos. Sempre cos extraordinarios Crickets, que estandarizaron a clásica banda de rock: Baixo, batería e unha ou duas guitarras. Puta vida! Cando un frio 3 de febreiro do 59 caeu o puto Beechcraft Bonanza N-3794-N no que viaxaban Holly, Richie "La bamba" Valens e Big Bopper, ("the day that music died", que cantaba o outro), non só desapareceron as esperanzas brancas do rock and roll, senón que surxiron os primeiro mártires recoñecibles do xénero. Buddy tiña 22 anos. Quén sabe a donde chegaría! Recordemos, e tomemos nota, do gran rock que creou este tipo de gafas gordas, temas versioneados ata a saciedade polos grupos de Rock (os stones, por poñer o exemplo perfecto) que virían nos 60's: "That'll be the day", "Not fade away" "Peggy Sue" "What you do"...

2006-09-13T12:54:00.000-07:00

GENE VINCENT & HIS BLUE CAPS.THE SCREAMING END (1990) O príncipe negro, o Hamlet do rock and roll... O primeiro rockeiro en usar chupas de cuero. Este tío era macarra a conciencia e xunto o tamén enorme Eddie Cochran ("summertime blues", "C'mon everybody"...), revolucionaron a música co seu rock and roll tolo e maligno, corrupto e corruptor. Estes rockeiros 100% sabían o que facían, non se andaban con mariconadas para enamorar as rapazas (o meloso estilo Elvis) ainda que, evidentemente, as nenas caían rendidas ós seus pés. Todo gracias a un bó tupé e moita "pomada". Gene tiña unha carisma acojonante, como Marlon Brando en "The wild one", pero sexamos xustos e reconozcamos que a banda que o acompañaba, The blue Caps, eran... Hiroshima, colegas... Cliff Gallup (guitarra), Jack Neal (baixo) e Dickie Harrell (batería)... Gallup pode ser denominado como o mellor guitarrista dos 50's (con permiso de ScottyMoore). O seu estilo non pode ser máis fermoso e maxistral. E cando había un solo de Cliff, escoitar a toda a banda berrando coma condanados da gusto, joder, da gusto... A putada de todo istofoi cando Gallup o deixou e cando Quévidamásputa! anos despois Gene acabou só, drojadicto e deformado polo alcol, sen que ninguén se acordara del cando morreu... Triste... Pero ahí nos quedan as súas cancións, os seus himnos, eses cánticos celestiais: "Be-bop-a-lula", "Race with the Devil", "Cruisin' "Blue jean bop" "Crazy legs" "Double talkin' baby" e un longo, longo etcétera. Como homenaxe a este grandísimo rockstar, tamen ó seu alter-ego Eddie, vou escoitar agora mesmo esa magnífica canción dos Stray Cats, "Gene and Eddie".

2006-09-13T10:33:00.000-07:00

THE BLACK CROWES. THE SOUTHERN HARMONY AND MUSICAL COMPANION (1992) Bó grupo, non hai duda. E co novo guitarrista, Marc Ford, saliulles un discazo, chico. Música nejra como o carbón, ben feita. Nótase que son fans dos Stones e dos Skynyrd. Para mín o seu mellor disco, ainda que "Amorica" ten esa portada tan deliciosa... Sona como "ponte" entre o excepcional debut "Shake your money maker" (1990) e o "Amorica" (1994) (vaia gilipollez, despois de todo, fíxose no medio). Boas guitarras clásicas, uns teclaos moi curraos, unha voz estilo Arroz Stewart, uns coros de nejras que fan chorar de emoción ... Qué vos vou contar, joder... Escoitadeo canto antes, non fagades coma min, que tardei un güevo en descubrilo. Sempre lle estarei eternamente agradecido a Anxos por regalarme esta xoia, na que especificou claramente e por escrito cal é a súa canción estrella: "Remedy"... Non podo estar máis de acordo, ainda que o disco ten outras moitas perlas ( "Sting me", "Southern salvation" ou "Thorn in my pride", por poñer un par de exemplos) Boa música.

2006-09-13T10:10:00.000-07:00

U2. THE JOSHUA TREE (1987) Este disco lanzou ó estrellato mundial ós irlandeses, que ata agora estaban sendo honestos e relativamente desconocidos para a gran industria. Un grupo de bos rapaces católicos cun puñao de bos discos as súas espaldas chegaron ó máis alto no 87 (bó ano para o RNR) con esta verdadeira obra mestra. Si... Seino... meter a U2 nesta lista, tal e como está o patio últimamente, sona pouco menos que ridículo, pero para o meu gusto, este álbum mereceo que te jiñas. Envellece de puta nai, e ten unha colección de singles que non me podedes negar que son dunha calidade sorprendente. Que llo pregunten a grupos actuais como os sensacionais Marah, que non teñen reparos en facer versións súas. Tras esto, as superestrellas cambiaron tanto no musical ("Achtung baby" dou un xiro ainda respetable no son que estaban a facer) como no resto. Agora son unha ridícula parodia, uns multimillonarios que parecen incapaces de levantar cabeza no musical, e ademáis son amiguetes de BILL GATES!!!! si, Bono e "a besta" Bill: O Anticristo, as veces rascan os seus solidarios petos e axudan aos negritos que morren de fame por culpa de... o propio BILL. TIENE COJONES LA COSA!!!. En fin... Olvidemos esta desagradable reflexión e disfrutemos de temazos como "With Or Without You", "Trip Through Your Wires", "I Still Haven't Found What I'm Looking For" ou "Bullet The Blue Sky".

2006-09-12T08:50:00.000-07:00

RAINBOW. RISING (1976) Situémonos: 1975. Marcha o guitar-hero Ritchie Blackmore duns cada vez máis negratas (e coñazo) Deep Purple, e monta Rainbow, un grupo feito a medida para a sua xenial persona. Un excepcional disco de debut co "gran" cantante Ronnie James Dio. Tras varios cambios, no 76 o grupo estabilízase máis ou menos con Cozzy Powell bourando na batera. e sale este disco: Rainbow's Rising. Todo dios queda flipao. Todos conocemos a ese Blackmore dos Deep Purple, unha estrana mezcla entre Hendrix e Paganini... Un tio que se pode dicir que foi o primeiro "guitarra jevi", o creador de Riffs perfectos, un tio que todo dios describe como "un arrogante hijo de puta"... Pois aquí en Rainbow, a cousa segue igual, solo que respaldado por dous fenómenos como Dio e Powell. Este supagroup sacarán adiante o discazo do que estamos a falar, pura e dura dinamita roqueira que todo o mundo con sangue nas venas debería ter no seu poder. Dous exemplos das 6 maravillas que esconde este artefacto: "Tarot Woman" e "Stargazer"... Blackmore+Dio= Rock and Roll de calidade. Para min, este grupo merece sen lugar a dudas estar no olimpo do hard-rock formando unha santísima estrepia xunto a Black Sabbath e Led Zeppelin.

2006-09-12T08:25:00.001-07:00

DEEP PURPLE. BURN (1974) Todo o mundo quería a Ian Gillian... Normal. Todos os himnos de Deep Purple, anclados como ladillas no noso subconsciente colectivo terán sempre a súa acojonante voz nas nosas mentes. Este tío chegaba ós rexistros mais agudos ("Child on Time"..., por poñer un puto exemplo). Pero no 74 deixou a Blackmore e cía., deixando un jueco fodido de encher (xa sabedes... O mesmo pasou con Bon Scott, Dee Dee Ramone, Brian Jones ou Ozzy, aparentemente insustituibles, e ... bueno... as apariencias enganan.) Dous novos membros en Deep Purple, para min, melloraron o seu son, o seu Rock and Roll, a súa música... David Coverdale (recomendable voz tamén nos brillantes Whitesnake) e o fankeiro baixista Glenn Hughes (tamén con voz agudirma e un virtuoso do baixo, que acompaña a Coverdale cuns coros maxistrais). Ademais temos as almas dos Purple: Blackmore, que se vivira J.S.Bach sería o seu fan, e a John Lord e o seu característico (e trepanador) Jámon. Sí... Seguramente non coincidiredes conmigo e preferides o "In Rock"(1970) coa formación que todos temos en mente (e no corazón)... NORMAL, son tantas e tantas cancións excepcionais... Pero eu que son atravesado, quédome con esta nova etapa para os Purple : "Burn", que facendo honor ó seu nome, ten cancións (tan míticas como Black Night ) que riete tí dos HIJOSDEPUTA dos incendiarios que andiveron prendendo lume nos montes este verán... En fin... Mellor cambiar de tema. BURN, amiguitos... Un disco que non me negaredes que como mínimo merece estar entre os 100 mellores.

2006-09-12T08:05:00.000-07:00

TOM WAITS. RAIN DOGS (1985) Existe un músico máis persoal, máis loco, máis xenial que Tom Waits... ? Poucos hai... Este tio adicase a sacar obra mestra tras obra mestra sen inmutarse, facendo as delicias tanto de intelectuais listillos como de sinxelos amantes da música. Este disco exemplificaría en forma de pedra angular a súa carreira. Dende o clásico blues ("Union Square" "Big Black Mariah") ata os ritmos máis alocados ("Singapore"). De ecos stoogianos ("Clap Hands") ou rollo circense ("Cemetery Polka") a ritmillos que agora están de moda ("Jockey Full of Bourbon"). De baladas nostálxicas ("Time") a clásicos do rock ("Downtown Train")... vamos que on vou dar máis títulos, os que non o conozcades, metédevos de cheo nesta magnífica merda. Un disco arrepiante. Música para pechar un bar, aderezada cos máis exóticos sons, esas orixinais percusións e esa portentosa voz de borracho feita unha merda polo bourbon... E unhas letras que, como Dylan ou Springsteen, teñen a facultade de contar unha acojonante historia nuns cantos versos. Tom Waits é á música o que Klaus Kinski á interpretación, un tio que vai máis alá, que busca, que innova, ainda que iso lle custe a cordura en moitos casos. Un músico como poucos. Un músico dos que debería haber máis.

2006-09-11T12:38:00.001-07:00

AC/DC. BACK IN BLACK (1980) Cando morreu Bon Scott (1974-1979) por afogar ca sua propia mascada todo dios inevitablemente pensou: AC/DC están acabados... se queren seguir, que sigan, pero con outro nome!!!!... JODER, que puto error!!!! Home... por razóns sentimentais, eu prefiro ó grandirmo BON, pero hai que recoñecerlle a Brian Johnson o que se merece. O cabrón foi (é) un moi digno sustituto de un tipo insustituible. E AC/DC non só non a palmaron con Bon, senón que cuan ave fenix australiana, resucitaron creando O SEGUNDO DISCO MÁIS VENDIDO DA HISTORIA!!!! Acojonante... Se non o tes, adquíreo pero YA. Vaia obra mestra!... Non só ten unha portada bellirma ... A pesar de recordar a traxedia do cabrón de Bon (estaba adicado a el), esta obra de arte comparable a un Rembrandt destaca por ser sabrosa como o churrasco, embriajadora como un barrantes, satisfactoria como unha cópula, sólida como o aceiro, con sentido do humor, coñera, alegre, cos clásicos Riffs de Malcolm, os solos chuckberryanos de Angus, unha excelente voz de Brian Jonson, ese ritmo que nos fai dicir SIII !!! coa cabeza, o hard-rock medio blusero... O que é un disco de AC/DC, cos seus característicos himnos inmortais: "Hells bells"!!!!, "Shoot to thrill"!!! "What Do You Do for Money Honey" !!!! (ostia!!) "Let Me Put My Love into You"!!!! "Back in Black"!!!!! ( ÑO!!) "You Shook Me All Night Long"!!!!!!!! OHHHHH!!!!!! OHHHHHH!!!!!!!! Non sigo... Non podo.... MMMMHHH!!!!!! GRRRHHHG!!!!

2006-09-07T09:53:00.000-07:00

GRAM PARSONS. GP (1973)/GREVIOUS ANGEL (1974) O individuo máis carismático do Rock and Roll. Ademáis de influir a todo aquel que se cruzara no seu camiño (os Byrds, Keith Richards ...) Este tío era un puto revolucionario. En plena psicodelia, el reivindicou a música fascista por excelencia: O country!!!. Cando todo dios estaba pendentes das paranoicas Jams PSICOTRÓPICAS de Grateful Dead ou Jefferson Airplane, Parsons, influido por Elvis e Hank Williams, pódese dicir que inventou o Country-Rock, unha das músicas máis influintes de todolos tempos. Os jipis pasaron del, pois esa música era fascistoide e molaballe a os seus pais, e os cowboys rednecks considerábano "un maricón". Cando tocaba en antros de "música espiritual branca" (como Gram denominaba ó Country) tirábanlle cousas e gritábanlle lindezas do tipo de "corta o pelo, maricón", etc... Pero Gram non se achantou. Contracorrente, e tras pasar polos Byrds e facer o mellor disco destes: "Sweetheart of the rodeo (1968), Gram fundou os xeniais Flyin' Burrito Brothers e finalmente en solitario fixo estas duas putas obras mestras, inmortais, fermosas. O 19 de setembro do 73, morrería de sobredosis de heroina en Joshua Tree, antes de comprobar que estes discos non terían (incomprensiblemente) un éxito masivo, pero que se convertirian en discos de culto para calquera amante do ROCK and ROLL. Aquí colaboran a bellísima Emmylou Harris, Linda Ronstadt, James Burton... E nalgúns momentos os pelos póñense como putas escarpias, e unha lagrimilla caeche polos ollos. Noutros, aceleras tanto que dan ganas de enfundarse nun sombreiro de cowboy e tirar botellas de cervexa contra as paredes. Música country pura e dura, ou country- Rock, pero espírito 100% rockeiro.

2006-09-04T17:43:00.000-07:00

JEFF BECK. TRUTH (1968) BECK-OLA (1969) Que ben cando marchou o purista Eric Clapton dos Yardbirds e chegou este tolo das 6 cordas!!!. (Vaia grupo, despois viría Jimmy Page...) O gran JEFF BECK!!! Sen dubida, un ser doutra galaxia, un revolucionario e un creador de novas músicas co seu estilo, pioneiro do Heavy ou o Garage. Amo os Yardbirds con Beck, pero Beck en solitario conserva ese espírito, e ademáis arroupado por unha banda que quita o hipo. Agarradevos: Rod Stewart ás cordas vocais, Ron Wood ó baixo, Nicky Hopkins ós teclaos... Todos eles tocando blues-rock, pero cun novo estilo, un pouco máis duro, un pouco máis alá. Outro gran avance para a música. Nunca haberá agradecementos suficientes para os pais desta xente, por concebir esos pedazo de monstruos. Existe unha edición (esta) que inclúe os dous discos con esta irrepetible formación. "Truth" e "Beck-ola" xuntos, para deleite dos fanáticos da boa música. CALIDADE CON maiusculas. De Jeff Beck tamén recomendaría con fervor o seu homenaxe ó xenial (para min do mellor en 6 cordas) Cliff Gallup, guitarra dos Blue Caps de Gene Vincent, chamado "Crazy Legs" (1993). Disco irrepetible.

2006-09-04T17:16:00.000-07:00

GRAND FUNK . "WE'RE AN AMERICAN BAND" (1973) O grupo preferido de Homer Simpson, con eso xa vos digo todo... Normal... Este grupo chegou a humillar como teloneiros a os mesmísimos Led zeppelin, ata que o manager destes, Peter Grant, optou por desenchufar os cables co seu particular estilo mafioso. Este espectacular trio (cuarteto dende o 72) non se andaba con coñas. Non só tocaban de puta nai e eran puro RNR senon que en directo, literalmente entolecían ás masas de patilludos fumadores de herba que (hijosdeputa, que sorte tiveron) viron os seus espectáculos. E fiel a estes catárquicos shows, este disco non ten desperdicio. 8 temazos 8. Himnos Hard-rockeiros con raices blues. Uns peludos facendo moito ruido co máis básico. Rock and Roll demoledor, do que só se facia nos maravillosos 70's. Bos tempos para o rock. E cito a Homer: "No conocéis a Grand Funk? ¿Las letras descamisadas de Mark Farner? ¿El bajo quebrantahuesos de Mel Schacher? ¿La habilidad a la batería de Don Brewer?...” Un gusto impecable, o bó de Homer.

2006-09-04T07:19:00.000-07:00

MC5. BACK IN THE USA (1970) Detroit era daquela (1965-1972) unha puta cloaca da que saldrían elementos da talla de Iggy, Alice Cooper ou estes "pre-punks" que descargarían rabia e intensidade roqueira en plena época jipi. E xa se sabe que daquela, levabase o bó rollo e o todo vai ben. Pero evidentemente, a cousa non podía ir peor para algúns (Vietnam, racismo amazo, Nixon, obreiros queimaos, todo dios protestando) O rock foi a válvula de escape, como suele pasar. Un rock crudo, enfermizio, rítmico como o vudú, anárquico, reivindicativo, violento, estridente e con pouca melodía e moita distorsión. Un tripi chungo. Os jipis asustados, fuxían deste tipo de música "violenta", pero ós veteranos do Vietnam moláballes amazo. Este disco é o máis rock'n'roll da banda xemela dos Stooges de Detroit. Antes sacarían un incendiario "Kick out the Jams" M.F.!!!), disco acojonante e tamén imprescindible (debería estar ocupando este sitio), pero radicalmente distinto a este, tanto no musical (o "kick..." caótico e barroco e este simple e directo) como nas letras (da reivindicación política á clásica letra rock and roll). Para min, unha gran melloría. Despois deleitaríannos con "High Time", outra puta bomba de reloxería, que suporía o seu final como banda (1971). Xa se sabe... drojas non stop, tensións internas, música pouco comercial... Unha mestura para mandar a tomar polo cú a un quinteto de xente pouco recomendable. Máis tarde, seguirían facendo cousillas de alto voltaxe rockeiro, como por exemplo Fred "Sonic" Smith, o guitarrista tarado, que ademáis de casarse con Patti Smith, fundou a Sonic's Rendezvous Band, unha excelente continuación da mala hostia detroiteira. Cabe destacar tamén que os MC5 formarían parte da organización ideolóxico-política "White Panthers", paralela ó grupo. Se teño que fiarme dalgun programa político de calquera hijoputa maquiavélico, quédome co destes tios, e os seus 10 puntos.

2006-09-03T20:02:00.000-07:00

PHIL SPECTOR. BACK TO MONO (1958-69) (1991) ¿Un tolo? ¿Un adiantado o seu tempo? ¿Un puto xenio? ¿Un psicópata perfeccionista? ¿Un tío xudeu que se cre nejro? ¿Un hijoputa que lle fixo a vida imposible á sua muller, Ronnie das Ronnetes? Todo isto é verdade. ¿O mellor productor da historia...? Eu digo SIIII. E esta maravillosa caixa con sesenta perlas demostrao. Para este tío, as cancións eran o primeiro. E esculpia nelas ata sacar a perfección. Evidentemente, o mérito non é todo del... Este disco ten artistas da talla de Ronnetes, Crystals, Ike e Tina, Darlene Love... Todo un deleite para os oidos de calquera. Pero el sacaba ese puto sonido, mecaguenlaputa!!! A selección de temas (60, insisto) deixa fora o traballo que fixo con Beatles (que despois sería criticado polo oligofrénico de Paul Mc.), o dos beatles por separado (todo Lennon, por exemplo), ou dos Ramones ( End of Century, un dos seus discos máis incomprensiblemente frouxos en conxunto, pero con temas da talla de "Do You Remember Rock 'N' Roll Radio?"...). Pero non hai fallo... Este disco é 100% TNT. Non falamos só dun pringao con pistolas e peluca... Este tío produxo (e compuxo) os grandes himnos da música dende J.S. Bach !!!! Só vou citar un exemplo (por certo, dentro desta excelente recopilación): BE MY BABY. Pódese afirmar científicamente que esta canción é perfecta. PERFECTA, JODERR (perdoade, pensar nela e me emociono...). AHHH, Back to mono. Todo o mundo debería ter esta obra mestra no seu poder "ipso facto"...

2006-08-24T09:13:00.000-07:00

THE BEATLES. WHITE ALBUM (1968) Serei sincero: Odio irracionalmente os beatles, pero, sendo un pouco obxetivo este disco merece estar entre os 100 mellores (da miña lista persoal, que quede claro) polas seguintes razóns: 1)"Helter Skelter" 2) Este album "inspirou" entre outros a Charles Manson, un simpático jipi. 3)Este disco foi o principio do fin dos Bitels, en parte pola continua presencia de Yoko nas sesión de grabación, que "colabora" nun par de temas 4)"Helter Skelter", a mellor canción dos bitels 5) O disco é cojonudo en conxunto, hai que admitilo, o mellor dos sempre sobrevalorados Beatles 6)Grandes cancións para todos os gustos, innovadoras e inspiradoras. A mellor: SIIIII: 7) "HELTER SKELTER"... e pensar que canta o atontao de PAL McA!!!!!!!, INCRIBLE!!!!! 8) A portada é brillante 9) Ten coña a cantidade de mensaxes secretos que podían ter os vinilos. Este ten miles e miles de anecdotas que darían para un libro. Se alguen escribe un, que mo faga saber. 10) "HELTER SKELTER"... Das mellores da historia...? mmm... En resumo: IMPRESCINDIBLE. Se non o tedes, BAIXADE O DISCO, NON O COMPREDES!!!!!!

2006-08-24T08:40:00.000-07:00

N.W.A. STRAIGHT OUTTA COMPTON (1989) Niggaz With Attitude!!! Si señorrr. Formados en Compton, onde un blanco non tería güevos a poñer os pés, deron inicio ó chamado Gangsta Rap, con letras chungas de verdade, violentas e machistas, exhaltando o crimen e a delincuencia. Sí... non eran os jackson 5, pero a súa música ainda pon a pel de galiña hoxe en día. Musica que sona a negros cabreados: Dr. Dre (excelente productor), Ice Cube (hoxe pésimo actor vendido ó home blanco), Eazy-E ( que deus o teña na gloria), MC Ren, DJ Yella, Arabian Prince e The D.O.C. Todos eles encheronse a gañar pelas como rapeiros, mentres fodian ó sistema. Si señor, cantade todos comigo: FU-FU-FU-F-F-F-FUCK THA POLICE!!!!!

2006-08-23T10:49:00.000-07:00

PIXIES. SURFER ROSA (1988) Excepcional debut en larga duración dunha das bandas máis potentes da época, influintes como poucas. É incrible que, sendo do ano da pera, este disco sone tan fodidamente actual. Parece que se grabou onte. Polo demais, puro Pixies, un grupo de culto, que paradóxicamente é respetado pola inmensa maioría do público e da crítica, dende a audiencia máis pop e susceptible de ser exterminada con lanzallamas, ata a audiencia máis punk jardcore descerebrada e tamén susceptible de ser exterminada cun lanzallamas. Todo Pixies é recomendable (eu considero mellor a primeira época), ademáis do grupo da baixista Kim Deal coa súa irmá xemela , As Breeders.

2006-08-22T10:23:00.000-07:00

SAM COOKE. LIVE AT THE HARLEM SQUARE CLUB (1963) Para min, o mellor. Non porque fora negro, nin por esas maravillosas cancións, senón porque era o puto mellor. Esa maravillosa voz, inimitable, esa maravillosa música... Ah, eso era música... eso era voz. MR SOUL, que (xunto a Ray Charles) emporcou un pouco a música gospel, facendo a música ideal pa follar... O SOUL... Foi e será o máis grande. Por eso o mataron. Eso da violación é imposible, unha sucia mentira. Como o de Janis, Morrison, Hendrix, JFK, Marilyn, Cobain... Creo que está máis que claro que os poderes fácticos queren acabar co Rock and Roll, non? Antes mataban "simulando unha sobredosis"ou "intentou violala e disparámoslle", agora infíltranse como supuestos "rockeiros", ou directamente eliminase o rock do mercado pouco a pouco. A Sam matouno a CIA ou algo así. Era colega de Malcolm X, era un negro millonario e contestatario, que estaba subindo como a espuma, e algún hijo puta tramou todo o montaxe da violación. CABRONES. Cóntase que as últimas palabras do xenial Sam foron: “lady you shot me”. Menos mal que nos queda o seu legado, como este maravilloso disco en directo, cos seus grandes temas , entregandose a unha hipnotizada audiencia. GRACIAS POR TODO, SAM.

2006-08-21T09:06:00.000-07:00

LITTLE RICHARD. HERE'S LITTLE RICHARD (1957) Coñecido como a raiña do rock and roll, este tipo alternou a actitude máis loca coa relixión e a sobriedade. No 57, apartouse "das drogas, que só levan á homosexualidade". Xusto antes saiu este antolóxico album, merecedor non só de estar entre os 100 mellores senón entre os 10. O tio rockeaba como ninguén (só Elvis lle facía picha no que respecta a imaxe glamurosa), cun estilo destroyer ó piano (igual que Jerry Lee, outro pecador reconvertido unha e mil veces) e unha banda de acompañamento tan pasados de voltas como el (son antolóxicas as juergas que se oe que montaban por ahí...) Hits inmortais, pertencentes ó subconsciente colectivo de todos. Eses sí que eran bós tempos para o Rock. BASICO (en realidade poño este disco por ser o primeiro da raiña, e ter as cancións máis recoñecibles, pero calqueira cousa CALQUEIRA cousa que grabou este pedazo de negro maricón é INDISPENSABLE)

2006-08-21T08:35:00.000-07:00

NIRVANA. NEVERMIND (1991) Neste ano capicúa, a industria musical cambiou radicalmente por unha sixela razón: "Smells Like Teen Spirit". Unha especie de plaxio de "more than a feeling" punk, que creou un nefasto movemento, que pese a dar moitas alegrías no plano musical (Pearl Jam, Soundgarden, Alice in Chains...), conceptualmente, deixouse atrás o RNR simpático de melenas crespadas e só nos dou unha horda de pringaos-pesimistas-melenitasgrasientas. QUE SE FODA O JRUNJE!!!!!! Odio esa estúpida moda que puxeron os executivos en plan GENERACIóN X (mamaos) . Se Cobain fose máis coherente, pejaríase un tiro antes de meterse nesa merda. Afortunadamente, doulle tempo a grabar esta maravilla, un clásico dende o primeiro día, un disco desolador, desconcertante, crítico e moi moi jodido para alegrarche o dia. Pese a todo, "Smells..." segue a soar nas discotecas máis jañás para deleite de borrachos de tódalas idades (que bailan enloquecidos), dos que algúns (obsérvese o poder da canción) non naceran cando saiu o disco. Gran grupo, gran disco... Un clásico dende o dia que se gravou.

2006-08-21T06:37:00.000-07:00

THE REPLACEMENTS: LET IT BE (1984) Jodidos borrachos, rebeldes, uns marcianos, mesmo dentro do seu terreo "indi". Cando tocaban, drojaos ata as cellas, comunicaban AUTENTICIDADE (cantos indies de mierda o fan, eh???). Eran punks, sempre o quixeron ser, pero un cantante coa sensibilidade de Paul Westerberg, dotou á banda dun son emocionante, irrepetible. Neste pedazo de dinamita temos temas punkis ("Favourite Thing"), poesía anfetamínica ("I will dare"), himnos adolescentes ("Sixteen Blue"), versións de KISS ("Black diamond"), baladas a piano ("Androgynus"), e a máis emocionante canción xamais composta: "Unsatisfied". Cada vez que escoito esta puta maravilla rompo a chorar como un parvulito. Esa mezcla de sentimento e rabia non se via dende o "Exile.." dos Stones. Outros preferirán o "Pleased to meet me" (1987), pero eu quédome con este album pola citada canción, e por outros motivos persoais que non che importan..."Os suplentes"...Ya lo creo, fronte a coetaneos como Hüsker Dü ou REM, foron tamén un grupo de culto, pero olvidados. Mellor. Pa unha selecta minoría, coma por exemplo, tí.

2006-08-20T16:02:00.000-07:00

CHRIS ISAAK. FOREVER BLUE (1995) O guapito pasouno mal cando o deixou a moza, e plásmao neste disco melancólico. Elegancia, clase, saber estar, si señor. As chavalas fixeronlle pupita. As veces está cabreado, outras dolido, outras triste, pero sempre conserva ese rollo Roy Orbison que tanto nos mola a todo aquel que temos un corazoncito. Mola desde a tremenda “Baby did a bad thing” que meteu Kubrik na súa última peli, ata a demoledora moralmente "The End Of Everything". Cada unha das cancións métete nun universo único e cincuentero, xa sabes, transportate. Se eres dos que lles mola o outono, este é o teu disco. Se polo contrario eres un fan da praia e o "Girls, girls, girls" de Mötley crüe, este tamén é o teu puto disco!!!!

2006-08-19T11:04:00.000-07:00

JUDAS PRIEST. BRITISH STEEL (1980) Si amigos... Pódese unir o metal co pop. Unha banda solida, jevi, cunha carreira como Judas, creou aquí melodías para que poidera cantalas calqueira pija, e quedaronse con todo dios. Miles de jevis tolearon, e dende entón poderían andar a hostias con Mike Tyson por esta banda, mesmo cando o inigualable Rob Halford anunciou que era maricón (joder estaba claro, tanto coiro, tanta tachuela, tanto látigo). A verdá é que os cabróns gañaron o ceo (ou o inferno) con este disco. Tiña unha camiseta con esta portada, pero a miña nai tirouma, porque estaba toda chinada e cortada por todas partes... Dios! como boto de menos esa camiseta!!!. En fin, polo menos ainda podo disfrutar de temazos como "Breaking the law", "Metal gods" ou "Living after midnight". Outro disco igual de recomendable (se non o é máis) é " Screaming For Vengeance". P.D. ver o seguinte video se hai juevos.

2006-08-19T10:45:00.000-07:00

DEAD BOYS. YOUNG, LOUD AND SNOTTY (1977) O xenial Stiv Bators (Lords of new church) lidera esta banda, básica no punk americano. Este disco de debut sorprende pola súa frescura e por ter unhas influencias máis que considerables (case se pode cheirar a Stooges, Alice Cooper, os Dolls...) para a inminente aparición do punk como movemento revolucionario. Dos primeiros punks, xunto a Ramones, Dictators e toda esta calaña que nos fai eyacular cada vez que os oimos. Letras violentas e nihilistas, actitude impecable, e portada excepcional. Un discazo con un single claro, máis ainda, un himno xeneracional: A grandísima "sonic reducer".

2006-08-19T10:35:00.000-07:00

JANIS JOPLIN. PEARL (1970) ¿Qué podo dicir desta tía...? Disco pótumo, torrente de voz, contrastando con alma atormentada, Ahhh, qué hija de la gran puta... BLUES. COUNTRY. SOUL. Qué tia, qué tia. A máis grande... Singles: "Me and bobby Mcgee", "Mercedes Benz", "Move Over"... Non hai palabras. Escoitar este arrepiante disco é indispensable para un correcto desenrolo da vida misma.

2006-08-16T09:32:00.000-07:00

NINE INCH NAILS. THE DOWNLOAD SPIRAL (1994) "Rock industrial..." A verdade é que esta música nos leva a un apocalíptico ambiente, de máquinas facendo música, un futuro agobiante, onde sorprenden uns ritmos tremendamente rockeiros, unhas melodías que van do máis cañero ata o máis bonito, e unhas texturas experimentais absolútamente antolóxicas. Contrastes, como na vida misma. Este disco marcou a toda unha xeración de chavales (incluido eu). Recomendable toda a discografía de NIN, todo o que fixo Trent Reznor (tanto como productor, colaborador, artista plástico-escénico ou compositor), os seus incribles videos,e as actuacións en directo (véxase a actuación de NIN en woodstock'94).

2006-08-12T05:03:00.000-07:00

BEASTIE BOYS. LICENSED TO ILL (1986) Primeiro disco de rap que entra forte nas listas de venta. Bases hip-hop, pero guitarreiras que te cagas, metaleiras (colabora o guitarra de Slayer). Estes tios eran punkis hardcore, en plan bad brains, pero o hip-hop estaba empezando a tirarlles e sacaron esta puta maravilla. Puro Hip-Hop, Puro Rock and Roll, Pura música iconformista, un oasis no putos anos 80's.

2006-08-11T08:21:00.000-07:00

THE BAND. THE LAST WALTZ (1976) Ronnie Hawkins, Neil Young, Muddy Waters, Dr. John, Paul Butterfield, Bob Dylan, Van Morrison, Ringo Starr, Ron Wood, Eric Clapton, Emmylou Harris... e moitos máis, no que pode ser o concerto de despedida máis grande de tódolos tempos (sen contar o de Gin-Tonics, evidentemente). A banda de Dylan despídese da vida na estrada rodeada de amigos e rockeando como fillos de puta ó longo dun triple Lp sen desperdicio. Brutal, emocionante e fodidamente rockeiro. Scorsese filmou o concerto e entrevistou maxistralmente á banda, dando lugar a un dos documentais máis conmovedores da historia. Os pelos de punta...

2006-08-11T05:31:00.000-07:00

THE VELVET UNDERGROUND. VELVET UNDERGROUND & NICO. (1967) Estes tíos podian ser un puto coñazo (solo hai que oir algunha das cancións deste disco), pero tamén podían ser uns putos xenios. Como dixen antes, quitando algunha mierdecilla que non ven o caso (quén cojones é Nico???), este disco é unha puta obra de arte, e non porque o tontito/estafador de Warhol andivera por ahí, senón por uns músicos experimentais ata o extremo, con actitude, e rocknroll (punk) na sangre, joderr. Cale e Lou Reed eran uns xenios (despois o fodido envidioso de Reed o botaría fora do grupo) que gustaban dos sonidos distorsionados e atonais (vamos, típico dos 40 principais...) Pensade que neses anos, onde todo era buen rollito jipi, estes tíos foron un auténtico tripi chungo. Negativos. Polémicos... Sadomasoquismo. Travestismo. Heroína... Non é de estranar que non venderan unha puta merda! Pero ahí está o disco, unha xoia de culto que influiu en toda puta corrente underground que viría despois. Co tempo, a Velvet subiría, baixaría, e volvería a subir o nivel, pero este disco é o manifiesto de de qué van. Vaia tropilla!!!!

2006-08-11T05:22:00.000-07:00

BOB DYLAN. HIGHWAY 61 REVISITED (1965) Dylan eléctrico, a mellor noticia para o rock and roll (no disco anterior xa apuntaba cara este estilo). Os folkies cajáronse nel, pero el tiñao claro: O rock era o seu, e con este discazo demostrouno, xunto a Mike Bloomfield, Al Kooper, etc, que lle metéron o veneno do blues, e que el asimilou maxistralmente cunha clarísima influencia do seu mentor, Johnny Cash, e coa súa propia influencia (Dylan xa era un mito daquela, con 24 anos...). Discazo. Bombazo. Revolucionario... Despois tocaría con The Band, a mellor banda de acompañamento da puta historia, xunto a Mother Superior e Booker T. & M.G's... No seguinte, "Blonde on Blonde"(1966), tamén chegou a límites nunca vistos no rock, pero eu quédome con este disco... Blusero, caralludo, etílico e nocturno... O single, merecedor de "mellor canción da historia" por moito listillo, é, como non, "Like a rolling stone", unha canción que golpea directamente no corazoncito de calquera...

2006-08-11T05:06:00.000-07:00

IRON MAIDEN. IRON MAIDEN (1980) O primeiro disco da banda. Bruce Dickinson ('Samson') e "the number of the beast"(1982) están guays, nesa época eran os putos mellores, pero eu quédome cos Maiden do simpático Paul Di'Anno á voz (ese estilo punk, alonxado do típico vocalista heavy que chega atódolos rexistros, ese estilo de vida polo que foi expulsado...) e con Clive Burr (tamén ex-samson e batería con sangre donde los haiga...) Este disco marcou unha época, o revival do jevi, ostia... E xusto na época (punk e variantes) cando ser jevi era a cousa máis jañán do mundo!!!! (conozco a un par de tipejos que ainda o pensan...) Neses maravillosos anos, xa non era coherente ser punk e comercial, así que renace esa música atronadora que mestura o blues cos Sabbath, o punk con Led Zeppelin... Qué bós tempos, mamá, qué boas bandas había daquela...

2006-08-11T05:00:00.000-07:00

BLIND MELON. SOUP (1995) Shannon Hoon foi a desaparición máis dolorosa dos últimos tempos (sobredose de cocaina), xunto con Jeff Buckley e River Phoenix. Con esa voz, e ese grupo dunha calidade incrible, soupo transmitirnos os altibaixos emocionais tan típicos desa década de incertidume. Pero ó mesmo tempo, rockeaban coma auténticos fillos da puta... Non quero nin pensar cómo sería un directo deles neste ano tan máxico!!!. Xa o primeiro disco honónimo (1992) non da pé a enganos... Blind Melon (1990-1995) chegaría a ser unha das mellores bandas do mundo, e gracias a Dios, unha banda só para os verdadeiros fans, sin multitudinarias gilipolleces nin masiva publicidade chunga. O segundo album da mítica banda chegou ó mais alto dos excitantes (no musical) anos 90. Cancións tan boas que costa manter a compostura ante tamaña audición. Os guitarristas (Christopher Thorn e Roger Stevens) son realmente cojonudos, e xunto a ese baixo (Brad Smith) e esa batería (Glen Graham), acadan algo moi fodido na música: A Perfección... Se a isto lle sumamos a incrible voz de Shannon, o feito de que todos foran das máis remotas aldeas de EEUU, e as letras máis oscuras e fermosas dos 90 (que me perdone Nirvana), o grupo convertese no mellorciño (ainda hoxe) dos últimos 20 anos. O epitafio de Shannon pon: "Sei que todos nós non podemos quedarnos aquí para sempre, así que quero escribir as miñas palabras na cara de hoxe e despois eles o pintarán"

2006-08-10T04:26:00.000-07:00

THE SONICS. HERE ARE THE SONICS (1965) Suxo, frenético, ye-ye, punk, agresivo, crudo, enloquecido, enérxico, apaixoado, excitante, directo, delincuente... o que é un grupo de versións dos Gin-Tonics... En 1960, en Tacoma (Washington), de onde tamén eran The Wailers, aparecen estos tios que fan versións do máis variopinto, e por suposto, composicións propias nas que falan do que realmente importa na vida: nenas, coches, drojas... Unha banda de verdadeiros macarras que se anticiparon o que pouco despois farían MC5, New York Dolls, Stooges e posteriormente, Ramones, Dead Boys..., vamos... eso que se dou en chamar Punk Rock... Unha banda de sorprendente calidade e ferocidade para a época, cun saxofonista que che pon os pelos de punta, as cordas dos irmáns Parypa, un batería que era o preferido do seu paisano Kurt Cobain, e sobre todo, a voz agresivamente salvaxe do gran Gerry Roslie (tamén teclista e compositor)... Ahhhh, Os Sonics... Gran grupo que bebe do mellor Rock and Roll. Gran disco cos mellores himnos rockeiros xamáis compostos...Este disco está moi, moi, moi ben, e é imperdonable se non o tedes, pero seríades gilipollas se non vos facedes tamén co "Boom"(1966). VIVAN OS SONICS e VIVAN OS GIN-TONICS!!!!!!

2006-08-09T19:03:00.000-07:00

PINK FLOYD. THE WALL (1979) bó ano... Roger Waters creou esta puta obra mestra, ladrillo a ladrillo. Sen palabras... non se escoita, vívese. (Ver tamén película de Alan Parker, 1982 con animacións do xenial Gerald Scarfe) O incrible é que este disco tan escuro e fodido sexa o 3º máis vendido de tódolos tempos en USA!!! Bueno... Hai que recoñecer que o disquito ten singles innegables "Another brick in the wall II", "Confortably Numb"... e a xira que o acompañou foi apoteósica. Waters creou unha obra artística por excelencia, onde os detalles, as atmósferas, as imaxes, a poética se enlazan en forma de ladrillos, que forman un muro que nos separan da realidade e nos aislan na loucura... Sen dúbida, o baixista pensou na súa propia vida (éxito, sobreprotección materna, drojas...), pero tamén é evidente o referente da loucura de Syd Barret, xenial primeiro vocalista-guitarrista da banda, creador do primeiro disco dos Floyd "The Piper At The Gates Of Dawn" (1967), o primeiro disco psicodélico, e tamén duns excelentes discos en solitario, cando xa se lle foi a olla tanto por consumo de LSD que os hijosdeputa o chimparon do grupo.

2006-08-07T06:23:00.000-07:00

LOVE. FOREVER CHANGES (1967) O Arthur Lee deixounos o outro día. Un tipo raro e impredecible, que xunto cunha sólida banda, creou este maravilloso e enigmático disco. Un disco influinte, desconcertante, sereno, experimental, delicado... Un disco imprescindible, e agora máis. O mellor de todo é esa mestura tan bonita de rock, folk, etc... (non mezclar por mezclar como fan algúns para irse de "progres")que alcanza unha vanguardista calidade que sorprende para a época. Unha cousa fora de serie equiparable ós grandes desa época de cambios na música e na sociedade. Gran disco, que non acadou o éxito masivo que merecería unha obra desa calidade e influencia. O peor de todo é que millóns de popitos babosos de mierda idolatran este disco mentres fan música de lo más coñazo, ou incluso electro-pop... De tódolos xeitos, maxistral. Escoitadeo ainda que sexa como tributo a Arthur, ese xenio incomprendido, con mala hostia e coa capacidade de compoñer cancións absolutamente incribles.

2006-08-06T12:34:00.000-07:00

THE BEACH BOYS. PARTY (1965) Xa sei, xa sei... Debería poñer o Pet Sounds (1966)... A mín tamén me parece unha indiscutible obra mestra visionaria, pero... Eu quédome cos Beach Boys que falan de chavalas, praia, coches e festa... E este disco é precisamente eso... literalmente, unha puta FESTA!!! onde podemos escoitar ós Beach Boys (un dos grupos máis salvaxes fora do escenario, comparables a led zep) cantando borrachos rodeados de nenas en bikini, que tamén colaboran nos coros. Brian, o desquiciado, pouco antes de que a súa xenial loucura o levara a perder todo contacto coa realidade, A bestia Dennis, o batería do grupo, un dos tipos máis salvaxes da historia do rock que tumbaría a Jim Morrison a juiskis, Carl, Alan, Mick Love... Uns tios que crearon as mellores melodías vocais dende o doowop dos cincuenta. Esto fixose no estudio (parece máis ben unha festa na praia) con instrumentos acústicos (excepto o baixo eléctrico), pero conseguiuse esa atmósfera informal que lle queda tan de putísima madre. O single: o inmortal Barbara Ann. Se vos mola o rock, a praia, o surf, ou símplemente o alpiste, Consegilo XA!!!!.

2006-08-06T07:31:00.000-07:00

CHUCK BERRY. THE BEST OF CHUCK BERRY(MCA) (1996) Se metemos a Elvis, Johnny Cash, Jerry Lee... Temos que meter ó gran guitarrista, o arquitecto do rock and roll: Mr. CHUCK BERRY!!!!. Sin el non existirían Beach Boys, Ac/dc, Kiss, Os Rolling Stones (só por poñer os máis evidentes) e un longuísimo etcétera. Era negro. Os seus riffs, esa forma de comezar as cancións, as letras (qué coño facía un vello como el escribindo sobre o instituto e os deberes...?), eses ritmos mesturados con clase e elegancia (hoxe en día está de moda "el buen rollito" y mesturar sin ton ni son). Si... Pódese dicir que foi, xunto cos mencionados arriba, o artífice desa música loca e delirante... Un bluesman innovador e axitador da xuventude, que viu truncada a súa carreira cando o goberno suprematista branco en colaboración coa CIA e a ultradereita de USA o meteron na cadea coa falsa acusación de "corrupción de menores", algo que afundiu a súa inminente carreira cara o éxito. Este recopilatorio dobre trae o básico (40e pico temas). Tan importante é coñecer estas cancións como ler, escribir, sumar e restar. Chuck, Chuck... Unha lenda que ainda está viva. Lo mejorcito de los 50's, 60's, 70's, 80's, 90's... e... bueno... ¿como se chama esta jodida década? ¿00's?.

2006-08-03T10:57:00.000-07:00

BLACK SABBATH. MASTER OF REALITY (1971) Esta xentuza de Birmingham, foron os creadores do Heavy metal, que, no seu caso, non ven sendo máis que unha excelente e depurada evolución do blues que facían na súa primeira época. Pero este estilo pesado e escuro que crearon da nada iría por diferentes derroteiros dependendio da banda e hoxe en día ten tantos entusiastas (eu) como detractores. Pero os primeiros-primeiros (e máis imitados) foron estes tipos. A lenda negra que rodea o grupo, as voces espectrais dun buenísimo (casi paranormal) Ozzy, os dedos amputados de T. Iommi que o facían tocar con ese maravilloso estilo, unha sección rítmica do mellor (Butler e Ward)... AHHHH... Ten que ser cousa do demo... Grupo copiado e recopiado por todo tipo de grupos (por poñer un exemplo, observese a "homenaxe" a "Electric funeral" do album "Paranoid"(1970) no tema "Dirt" de Alice in Chains... E o mesmo con Metallica, Pantera, Os Judas... Merda... Hoxe en día ata hai grupos que os plaxian sen sequera saber quén coño eran Black Sabbath!!! Toda a súa discografía é digna de estar nun museo, pero neste seu terceiro disco, acadaron crear a súa obra máis redonda, con excelentes temas heavys e hard rockeiros, por suposto..., pero tamén moito folk, algo de rollito medieval, blues, e unha das miñas cancións preferidas de tódolos tempos: "Into the Void" (grupos actuais como os magníficos Wolfmother basean a súa música nesta bendita canción). ROCK AND ROLL, do setenteiro, do peludo, do perigoso, do nocivo, do maligno..... É evidente porqué non se estudia nas escolas a estes tipos, e sí os sempre sobrevalorados bitels...

2006-08-03T10:40:00.000-07:00

AEROSMITH. ROCKS (1976) Vou ser claro... Este é para mín, o mellor disco de Aerosmith, superando ó anterior Toys in the Attic (1975), e se nesta lista dos 100 mellores, as cancións fosen por orden de preferencia, (iso sería un puto error) sen dudalo situaríao entre os 5 primeiros.... Contén cancións de hard rock tan boas que custa crer que as poidera facer alguén de carne e jueso, pero así foi... O que é a evolución máis depurada e deputamadre do rockanrol que facían os seus "pais", os Stones. (O relevo desta música stoniana colleríano máis tarde os GNR...). Nin que dicir ten, que con este disco acadaron o éxito masivo... Xiras faraónicas, groopies, alcohol a destajo, roces de egos, acumulación de mala hostia, e por suposto, cantidades industriais de todo tipo de drojas, baixo cuios efectos comporían os sucesivos (e maxistrais) discos, que pouco a pouco foron perdendo calidade ata chegar a un punto total de degradación nos anos 80... Despois, a resurrección (desintoxicación) da man desa simpática auto-versión xunto a Run DMC da inmortal "Walk this way" e desas outras obras mestras do nivel de "Permanent Vacation" (1987), "Pump" (89)... Pero eu teñoo claro... É fodido escoller, pero quédome con este irrepetible "Rocks"... Quizais sexa un album algo curto, pero é PERFECTO... E pensar que agora esta banda (a mellor dos 70's en USA) sobrevive a base de patéticas baladitas... MECAJUNTODO!!!! P.D. excepción é o extraordinario album de versións Hokin' on Bobo (2004)

2006-08-03T10:29:00.000-07:00

LINK WRAY & HIS RAY MEN. RUMBLE! THE BEST OF LINK WRAY (1993) Recientemente fallecido, este tío foi un dos guitarristas máis personais do planeta (deste planeta?), cun sonido que ainda acojona hoxe en día, pa canto máis neses máxicos anos 50's... Wray perdeu un pulmón cando comezaba , e con el, a súa carreira como vocalista, así que se meteu de cheo na guitarra. E vaia guitarra!!!! o tio tirou polo blues e o rockabilly máis xenuino, conseguindo ese son suxo e hipnótico, que che pon os pelos de punta... Considerado pai da música surf, o abó do punk e mesmo do heavy metal, o seu estilo sempre foi salvaxe e violento, unha auténtica patada nos güevos para o tímpano... ideal para andar a hostias ou navalladas con patilludos pandilleros, enfundados en chupas de cuero, e peinandose o tupé con "pomada"... É recomendable todo o que poidades conseguir del, pero este disco trae os seus clásicos máis inmortais ("Rumble", "Run Chicken, Run", "Batman"...) que , como todos os discos aquí seleccionados, teñen que ser escoitados A TODA HOSTIA, nada de tonterías...

2006-08-02T10:18:00.000-07:00

PUSSY CALANDRACAS. FUCK AND ROLL SESSION 6/12/2003 (2003) Quizais o mellor grupo desta páxina, uns tios innovadores, creativos e con talento. Aquí, a súa única grabación en estudio, coa formación clásica: Pupas, Janis, Mingus, Nancy e Vicious. Unha xoia que os coleccionistas buscan a precio de Ouro. Non me estrana. Desde clásicos da banda como "Cuspir o meu mal", "Non me poñas (máis asin)", "Damme teito" ou "Medo", ata temas recién creados como "Fai pallas" ou "Rapaza punk", pasando polos seus grandes himnos ("Fréjate a min", "Anxo destructor") e rarezas da sua primeira época punk como "Vai non vai(meyor non bou)" e "Jeijou (aíbou)". Disco imprescindivle. Atentos ó batería, mingus, que ademais de ser atractivo e guapo, era un crack coas baquetas. Outra garbación singular é Pussy Calandracas: Alive in Deixebre II .

2006-08-02T10:05:00.000-07:00

ALICE IN CHAINS. DIRT (1992) Putos jrunjes... Eran depresivos e jilipollas, pero qué música máis bonita facian, joder!!!!. Este album é un exemplo. Quitando as letras, tan importantes como a música, tiñan esas atmósferas, ese son Judas priest-black sabbath, e esas voces... Mesturando un metal de gran calidade coa actitude chunga deses anos, crearon as mellores cancións para joderche o pouco de luminoso que ten esta vida tan puta. Cando sacaron este disco, os seus fans (entre os que me inclúo) eran unha lexión, o seu éxito masivo, e o seu prestixio, indiscutible... É lóxico que a depresión, a actitude autodestructiva e as drojas estivesen presentes... ´psss.... Un disco escuro e nihilista, non apto para escoitar na soleada praia con cachondas en bikini ó teu redor, senón mais ben para dias de inverno, duros e jodidos. No 2002 o grandísimo vocalista da banda, Layne Stanley (Mad Season), palmou da típica sobredosis da que fala en todas as putas cancións (xusto 8 anos despois de que nos deixara Kurt Cobain, outro "cachondo"...)

2006-08-02T09:50:00.000-07:00

ROBERT JOHNSON. THE COMPLETE RECORDINGS (1990) En seis días distribuidos entre 1936 e 1937, este bluesman grabou os 29 temas que chegaron ata nós, e que son posiblemente as pezas máis influintes da historia da música (Keith Richards, Eric Clapton, Jeff Beck, Hendrix...). O caso é que din que o incrible e sorprendente talento que teñen estas grabacións son froito do pacto que fixo Johnson co demo, nunha encrucillada de camiños, alá polos anos 20. Johnson pactou talento para tocar a guitarra a cambio de oito anos de vida, e así foi. Tras ese plazo, o xenial bluesman e poeta palmou en circunstancias pouco nítidas (envenenado por un marido celoso, sífilis, jonorrea, suicidio...?) Pode ser verdade ou mentira, pero as crónicas din que Johnson, antes de desaparecer unha curta temporada, era bastante chungo e tiña unha técnica mediocre, pero volveu feito un músico de cojones, de feito, creou o que hoxe entendemos por blues. Salta á vista, xa que ese estilo orixinal de tocar a guitarra e esas letras escalofriantes non son cousa que poida facer calquera da noite á mañán. Ademais, moitas das súas cancións citan explícitamente ó demo como se foses colegas de toda a vida, así que...

2006-08-02T09:35:00.000-07:00

FUNKADELIC. MAGGOT BRAIN (1971) Reconozco que me molan máis Funkadelic (máis hard rock) que Parliament (máis experimentación funk radical con músicos roubados a James Brown), pero bueno... Todo depende do momento e das circunstancias. Falemos de Funkadelic. Este disco é... joder, non teño adxetivos.... O mellor é escoitalo, e que cada un saque a súa conclusión. George Clinton, un xenio, un Beethoven negro, conduce aos mellores músicos da historia (entre eles o herdeiro directo de Hendrix, o inigualable Eddie Hazel) para crear esta bomba P-FUNK. Psicodélia funky-triposa, ritmos sincopados ata o inimaxinable, un circo delirante en directo (cincuenta músicos sobre o escenario,naves espaciais de cartón aterrizando... Unha puta locura!!!!), letras tolas e estribillos que non salen da cabeza... Máis información no xornal máis fankeiro: The New Funk Times.

2006-08-02T08:49:00.000-07:00

REDD KROSS. PHASESHIFTER (1993) Hard rock e punk mesclaos con melodías pop. Supoño que é o que algún crítico subnormal é o que entende por "power pop". (as etiquetas son ridículas, pero esta...)Uns Redd Kross en estado de gracia, que collen sen respeto os 60 e 70 e crean algo fodidamente novo. Este grupo, mola moito. Escoitade este disco e caeránsevos os güevos (ou ovarios) ó chan. Son como os fillos punkis dos beatles, que foron adquirindo máis e máis calidade... Dios sabe a onde van chegar... Pero para mín este é o seu disco. Grandes recordos...!!!

2006-08-01T10:55:00.000-07:00

DAVID BOWIE. THE RAISE AND FALL OF ZIGGY STARDUST AND THE SPIDERS FROM MARS. (1972) Gran obra, sin duda. Comparable historicamente as pirámides de exipto. Cando Bowie "rockeaba". Lástima que ó tio non lle paraba o cú quieto, e cambiaba de estilo como quen cambia de jallumbos. Pero bueno... Con esta xoia intemporal, o "Aladdin Sane"(73), o "Pin Ups"(73) e o "Diamond Dogs"(74), pódese dicir que Bowie alcanzou o cumio. Influenciado por Bolan, Reed e Morrison, dou un paso adiante no Rock, aliándose grandilocuentemente co teatro. Axudado do maquillaxe como se fora o primeiro que o facía, xogou coa ambigüedade e o escándalo, aderezado cun rock and roll clásico, pero novedoso (A banda dos Spiders from Mars foi a mellor que tivo. Mención especial para o guitarra Mick Ronson, que "axudou a compoñer" varias pezas). Todo producido polo Phil Spector injlés dos primeiros sesenta, o productor de T.Rex, Tony Visconti. Si... Reconozcamos que o tio era unha esponxa humana (como Jagger) que chupaba de todo aquel que o rodeaba. Tanto no terreno musical como en tódolos aspectos. O carallo é que parecía que o inventara el cando en realidade llo viu o día antes a alguén. O fulano tamén tiña un acojonante talento musical e unha tendencia a experimentar moi de agradecer.

2006-08-01T10:48:00.000-07:00

MONSTER MAGNET. POWERTRIP (1998) Madre mia que disco!!! ¿o mellor disco dos 90's? Na miña humilde opinión SIIIII!!!!!!. Con un tipo como Dave Wyndorf á fronte dun proxecto non hai nada que obxetar. Ademais, para min é unha colección de poderosísimas cancións do mellor grupo dos últimos 10 anos, só hai que escoitar a súa demoledora discografía ("Dopes To Infinity" (1995), "Monolithic Baby" (2004) e este pedazo de dinamita....) Aínda non entendo como este puto disco non vendeu máis... ó mellor, non tiña un single "smells like teen spirit"... E eso que as discográficas de los güevos meteronos dentro diso chamado "Stoner Rock" (rock ande roll para porreros)... Jeje...Era tan dos 90's eso de etiquetar a música para vender máis... En fin... O caso é que nos tempos que corren, da justo escoitar Rock and Roll no seu sentido máis noble, tanto en música como en actitude. Vivan Monster Magnet!!!!

2006-08-01T09:13:00.000-07:00

VAN HALEN. I (1978) Vaia debut!!!! Apadrinados por Gene Simmons de Kiss, conseguiron sacar un album sorprendente. Cancións propias acojonantes e estremecedoramente novedosas ("Runnin With the Devil", "Ain't Talkin' 'Bout Love"), versións que casi superan as orixinais ("You Really Got Me" dos Kinks), Eddie Van Halen, un guitarrista marciano cun estilo totalmente persoal, algo nunca visto dende Hendrix , unha sección rítmica poderosa e hardrockeira (Alex Van Halen e o borracho Michael Anthony) e sobre todo, un CANTANTE: o grandísimo Dave Lee Roth, alias Diamond Dave, un dos cantantes máis carismáticos da historia, cun estilo particular de cantar e moverse (a mitade camiño entre Sinatra e Bugs Bunny), pero sobre todo cunha presencia escénica como a de Elvis. (Bowie dixo: "... non me considero una estrela do rock. Cando penso nunha estrela do rock, penso en David Lee Roth. El sí é unha estrela do rock...". Ahhh! Van Halen!!! Unha nova forma de ver o rock and roll máis guitarreiro, no que se mezcla o surxido da nada, con letras porno e músicas como o Swing e o Boogie. E uns tios que lles molaban ante todo tres cousas: follar, destrozar camerinos, e beber como polacos... Recomendable dos Van Halen? Todos os discos con Dave, dende este, a "1984". Algunhas das mellores citas do RNR díxoas Dave:"..."Os críticos prefiren a Elvis Costello antes que a min porque a maioría deles teñen pinta de Elvis Costello. Respetoos polo seu bó vocabulario, pero aparte diso non son máis que outra panda de tíos escoitando a radio. Que se fodan!...." ou "...Solía facer footing, pero os cubitos de xeo salíanseme do vaso..." Moi Grande...

2006-08-01T08:57:00.000-07:00

PUBLIC ENEMY. IT TAKES A NATION OF MILLIONS TO HOLD US BACK (1988) Ah, qué tempos, cando os negros facían RAP, e non mariconadas gorgoriteras. Cando facían ROCK AND ROLL. Agora parece que o puto home blanco faino mellor que un negro. Pero este disco é o último exemplo claro de que un blanco nunca chegará a facer música negra tan ben como un negro JODERRR (ainda que o produxo o xefe de Def Jam ( R.H.C.P. , Beastie Boys, Johnny Cash...), Rick Rubin). Neste disco son recoñecibles samples de grupos como Queen, James Brown, Os Bar-Keys, Coltrane... (neses anos os negratas podían saquear cachiños de cancións da súa poderosa historia musical sen medo a ser fodidos polo puto sistema), dando lugar a un dos álbumes máis influintes da puta historia. Vaia grupazo!!!. Máis intelectuais, menos do ghetto que, por exemplo N.W.A. Pero cunha calidade musical indiscutible... Chuck D coa súa mala hostia cando rapea, acompañado de prendas como Flavour Flav, o Professor Griff e o tarado de Terminator X. Esto é música. FIGHT THE WHITE POWER!!!!!

2006-08-01T08:45:00.000-07:00

JERRY LEE LEWIS. LIVE AT THE STAR CLUB, HAMBURG (1980) Grabado na tola Alemania do 1964, Jerry Lee demostra que é "o killer" (o hijoputa disparoulle ó seu batería). Un tipo que creceu, como o seu paisano Elvis, cantando música Gospel. Pero alabar o señor non o era todo para el. Os sudorosos antros dos negros, e eses ritmos sexuais que tocaban no piano fixeron que caera no lado salvaxe, e adoptou esa actitude killer que o acompañou toda a vida. A verdadeira actitude dun Rock Star pasado de voltas. Sam Phillips acolleuno na Sun Records e o éxito chegou... Normal. "Whole Lotta Shakin' Goin' On", "Great Balls Of Fire"... Con cancións coma estas non me estraña que o seu piano se incendiara en directo. Pero o seu carácter, a cantidade industrial de drogas que tomaba, os escándalos sexuais (casouse coa súa prima de 13 anos) e a puritana prensa da época deron como resultado ser rexeitado en USA, e ter que subsistir na "máis aberta" Europa. E é neses anos cando graba este directo. Nun pais novo, dividido, esquizofrénico, rockeiro... Cun público tan tolo como o Jerry Lee. Entre eles, uns anos antes (principios da década), estaban uns atónitos Bitels que ipso facto, tomaron nota do que facía o killer. Un concertazo que daría un riñón por ver, no que tocou as suas frenéticas cancións. Espeluznante directo do rockeiro máis salvaxe.

2006-07-31T12:11:00.000-07:00

ALICE COOPER. KILLER (1971) Que bos tempos para a música! O coñazo jipi remata, e comezan a sair perturbados como Iggy, mc5 ou este tio (curioso, todos de Detroit) con nome de tia que mezcla teatro e rock and roll levando mais alá o que fixo Morrison. Resultado: Un novo e primitivo estilo que derivaría en glam rock. Todos os que van disfrazados ou maquillados en escena (Kiss, Pussy Calandracas, Twisted Sister...) son dunha forma ou de outra, fillos de Alice. Descuberto por outro da súa calaña, Frank Zappa, cantaba nunha banda que en directo non tiña desperdicio. Dende hiperrealistas execucións con guillotina ou forca, ata asasinatos de galiñas, pasando por sobredosis de pitóns yonkis...en fin... Ata actuou en varias ocasións cos Teleñecos (!?)... Musicalmente, todo o mundo sabe o importantísimo que foi a banda de Alice Cooper para a posteridade, sobre todo nos primeiros 70's, cando contaba nas súas filas cuns guitarristas da talla de Mike Bruce e Glen Buxton. Este disco é un exemplo desa magnífica época, pero igualmente recomendables son os discos Love It to Death (71), School's Out (72) ou Billion Dollar Babies (73).

2006-07-31T06:09:00.000-07:00

ELVIS PRESLEY (1956) Seguramente, antes xa existía este estilo, pero Elvis mezclou cojonudamente o negro (blues) e o branco (country) nacendo o ROCK AND ROLL a nivel masivo, e jodendolle as mentes a millóns de teenagers, que saliron yonkis, delincuentes ou psicópatas. Dende este disco, a música popular non é a mesma. "Blue suede shoes" (versión do nunca suficiewntemente valorado Sam Perkins), Tutti frutti (Da raiña Little Richard), "Blue moon" e outras delicias que abarcan dende o 54 (etapa Sun) ata a firma do seu contrato pola RCA a cambio dun Cadillac e un puñao de dólares. Estas son e serán sempre as grandes cancións do rock and roll, interpretadas polo seu rei, axudado dos xeniais Scotty Moore, Bill Black e DJ Fontana. Mención especial merece esa portada absolutamente extraordinaria. Elvis ten unha discografía tan extensa que nin os fans máis freaks que ata coleccionan os pelos dos güevos dos primos de Elvis, non abarcan posuir todo o que grabou este fenómeno. Recomendable? Joder... Todo. Bueno... case todo.... Tamén os reyes a cajan (empezando pola puta "love me Tender"). Para min é necesario todo o que fixo nos 50´s, cando era novo e apabullante (altamente recomendable a caixa de Sun Records), e nos 70´s, cando era un jordo e deforme drojadicto que cantaba como los ángeles.

2006-07-30T10:22:00.000-07:00

MOTÖRHEAD. ACE OF SPADES (1980) Un dos grandes grupos da historia da humanidade. O seu nome denomina ó consumidor excesivamente habitual de anfetaminas. Solo Dios sabe o que lle deben as bandas actuales a esta xente. Lemmy, o baixista de Hawkwind, roadie de Hendrix, e fan dos Bitels (!?) montou este grupo, e o r'n'r nunca volveu a ser o mesmo. Tachados de Jevis, Lemmy prefire para definir a súa contundente música o fermoso término "rock and roll". O caso é que o seu estilo acelerado, hard rockeiro e punk, ainda que ocultamente virtuoso, sudoroso e propio para escoitar a toda hostia, é do mellor producto musical que pariron os fillos da gran bretaña. Hai máis discos, pero este é o típico deles. Co trio clásico vestidos de bandidos mexicanos: Fast Eddie Clarke á guitarra e coros e Phil Animal Taylor destrozando a batería. A voz e o baixo de Lemmy non merecen comentarios. DE PUTA MADRE!!! Só dicir que o único que tumbou a este tío bebendo foi o cantante dos Pogues... Ah! Cando os vin en directo (á nova formación) en Santiago, chorei como unha colexiala. Se sodes moi fanáticos non sei a qué cojones esperades para visitar a súa buenísima páxina web.

2006-07-30T10:04:00.000-07:00

JAMES BROWN. JB40: 40th Anniversary Collection (1996) ¿Cantos discos terá este tio...? E, ¿cantos deles se poderían clasificar como "putas obras mestras indiscutibles?. Dito esto, eu decántome por un recopilatorio completito como este. Pódese dicir que trae tódolos seus éxitos "single", cancións cravadas con ferro candente no subconsciente de tódolos seres humanos. Xunto a Curtis e George Clinton forman a santísima trinidade do Soul-Funk. James... Comezou co Gospel, pero os seus baixos e suxos instintos levarono polo R&B, abrindo novas portas... Dos primeiros souleiros, foi o primeiro funkeiro (con permiso de Sly), o primeiro rapeiro, etc... QUE COJONES... Ainda é o number 1. DE PUTA MADRE, JAMES. Cantos anos ten? Un millón...?. E segue a ser (e será) o padriño do Soul, que non o rei. XENIAL.

2006-07-30T09:54:00.000-07:00

STRAY CATS (1981) Nos tristes 80's estes tios daban a nota fancendo Rock'n'roll con mayusculas!!! Pódese dicir que eran os únicos, unha especie de marcianos que viaxaron no tempo directamente dende os 50's. Brian, Slim Jim e Lee Rocker facendo barullo. E probablemente as mellores doce cancións que se publicaron nunca xuntas. Ollo ó parche: "Runaway Boys", "Fishnet Stockings", "Ubangi Stomp", "Jeanie, Jeanie, Jeanie", "Storm The Embassy", "Rock This Town", "Rumble in Brighton", "Stray Cat Strut", "Crawl Up And Diem", "Double Talkin' Baby", "My One Desire", "Wild Saxophone"... JODERRRRR. Elvis, Gene, Eddie, , Roy, Johnny, Chuck e compañía estarían orgullosos destes rapaces, que captaron perfectamente a esencia.

2006-07-30T09:51:00.000-07:00

JIMI HENDRIX. ELECTRIC LADYLAND (1968) A obra cumio de Hendrix non pode faltar nunha recopilación dos "100 mellores discos", especialmente por esa sensacional portada censurada.

2006-07-30T09:36:00.000-07:00

THE MISFITS. WALK AMONG US (1982) Esta xente fixo himnos inmortales, sen os cales o punk non sería o mesmo. Aquí recopílanse moitos deles ("20 Eyes","I Turned into a Martian","Vampira", "Night of the Living Dead", "Skulls"... (todas andan sobre o minuto e medio). Unha mezcla de Ramones aceleraos e pelis de terror serie B dos 50's dan lugar a esta mítica banda de culto. Cun estilo rápido, agresivo, melódico, directo, sen florituras: Fermoso... puro Punk, non chegado do espacio, senón da maravillosa vila de Lodi, N.Jersey, onde estes adolescentes problemáticos (o grandísimo Glenn Danzig, Jerry Only, o único Misfit oficial na actualidade, e Manny Martínez) daban rienda suelta a súa mala hostia mediante a expresión musical e os vestuarios terroríficos. Neste disco os musicos aumentan: Doyle Wolfgang von Frankenstein, irmán de Jerry á guitarra, e Arthur Googy á batería (na miña patética etapa como percusionista, este tio foi a miña maior inspiración). Claramente influenciados polos Ramones (que visitaron Lodi cando os Misfits taban empezando), estes terrícolas crearon as cancións máis bonitas do planeta. Historias de amor e adolescencia, de terror e cine, de rock and roll e sangue, coas que todos nos deberíamos identificar. Cada vez que as escoito, venme un regustillo a futuros tempos mellores... O carallo é que ainda que pareza que tocan mal (as veces esfórzanse moito por parecelo) os tíos foron uns excepcionais músicos namorados do Hardcore e os coros ramonianos. Só hai que escoitar a maravillosa voz de Danzig, e imaxinarte magreando coa capitana das animadoras nun autocine americano dos anos 50's. Gran grupo, vive dios.

2006-07-26T15:35:00.000-07:00

THIN LIZZY. LIVE AND DANGEROUS (1978) Se xa eran bos en disco, en directo non había quén os jodera. Un negro irlandés!!!!. Irlanda pode estar orgullosa de que estes tipos sairan de ahí. Xunto con Rory e a Guiness, fixeron dese pais un lugar que é a puta hostia. Dende canciós emotivas nas que che cae a lagrimilla ata himnos atronadores de puro rock and roll. Ese era Phil Lynnot, un tio sensible, pero rockeiro... E acompañado de esas dúas guitarras xemelas arrepiantes: Scott Gorham e Brian "Robbo" Robertson (despois retornaría á banda Gary Moore, un tio que caeu no máis baboso pozo negro do mundillo musical), o RNR estaba servido. Para entendernos, un dos mellores grupos dos fantásticos 70, que como bós irlandeses bebían hectolitros e andaban a hostias á mínima. Lamentablemente, nos 80 viría a decadencia, e un infravalorado Phil morrería de sobredosis. Un tio que facía música que tanto lle gusta a amas de casa como a cavernícolas jevis devoradores de birra, un tio que tocaba a fibra sensible de calqueira. Un tio que fai pouco foi honrado cunha estatua nas súas queridas rúas de Dublín.

2006-07-26T15:27:00.000-07:00

T.REX. ELECTRIC WARRIOR (1971) Marc Bolan foi o iniciador do glam rock. E este disco, pode considerarse o primeiro disco de Glam da historia... Estribillos de non quitar da cachola, sensualidade impregnandoo todo, furia do rock mais primitivo, e por suposto, diversión!!! Bowie tomou nota deste disco e el tamén se apuntou a ese agresivo rock and roll, pero no fondo, sabemos que Bolan era máis autentico, máis cañero. Xuntas a furiosa música pioneira de Elvis e a estética de superestrela glamourosa de Marlene Dietrich, mesturalo ben no Londres de finais dos 60's, e presentalo de forma sinxela, directa e contundente. Resultado: Este impresionante grupazo. Sería unha imperdonable subnormalidade non destacar o resto da súa discografía, con tantos e tantos himnos rockeiros indiscutibles: T.Rex (70), The Slider (72), Tanx (73)...

2006-07-26T15:20:00.000-07:00

CREEDENCE CLEARWATER REVIVAL. BAYOU COUNTRY (1969) Sen comentarios...

2006-07-26T15:09:00.000-07:00

SLY & THE FAMILY STONE. THERE IS A RIOT GOIN' ON (1971) A mellor banda de funky?... mmm... Eso serían palabras mayores tendo en conta a James Brown e a Parliament/Funkadelic. Pero eu case me decanto por estes tios-tias/brancos-negros. Foron buenísimos durante a época hippie, todo era maravilloso e eles estaban no cumio creando un estilo descaradamente negroide, pero apto para tódolos públicos, mesmo para un blanquito. Ata foron cabeza de cartel en Woodstock. Pero cando chegaron os 70, o mundo non era tan bonito, o optimismo acabárase, e Sly toleou por unha sinxela razón: A farlopa. Sí amigos...tanto nifrou que se lle fundiron algúns circuitos, dando lugar a esta obra mestra. Do optimismo máis utópico e idealista pasan á música de baile pesimista. Ou qué me dicides de cancións como "Family Affair", "Thank You" ou "Runnin Away"... O caso é que este negrazo foi un dos grandes innovadores na música popular contemporánea, amén dun brillantísimo compositor e músico. E todos sabemos que cando un xenio perde o norte, a creatividade está servida. Con este disco demostrao: El e a súa calaña acadan as máis altas cotas, con Larry Graham, inventor do baixo funky e co resto de pioneiros do que hoxe sona (malinterpretado) nas cutre-discotecas e festas-pastilleras do planeta. Sly ainda pulula confuso por ahí. Segue vivo na súa nube branca. Non se sabe moito del, pero calqueira dia pode sacar novo material que volva unir a negros e brancos. O que está claro é que este tio merece un planeta co seu nome ou algo así.

2006-07-26T14:54:00.000-07:00

KISS. ROCK AND ROLL OVER (1976) Para min escoller un disco de kiss é jodido, moi jodido... ¿O primeiro? ¿Destroyer? ¿Love Gun? ¿Dressed to Kill?... Imposible... Pero ó final, decántome por este. Por qué? Flipa: "Dr. calling love", "ladies room", "Mr. Speed", "Makin' love"... Sí, xa sei, xa sei... en todolos discos de kiss hai varios himnos inmortais... Si... QUE CARALLO! . Adoro esa portada, e ademais foi o primeiro disco de KISS que escoitei... Kiss, Kiss... No olimpo do Rock and Roll pasaredes á puta historia. Apostando polas guitarras (o estilo Chuckberryano de Paul e Space Ace), os coros (eses himnos foron creados para cantar polas masas en multitudinarios e barrocos concertos), o teatro (ese maquillaxe kabuki setentero), o espectáculo (o mellor grupo en directo da historia) e esas letras que sempre falan do mismo, estes tios deron un paso adiante no RNR setentero, que nunca será o suficientemente recoñecido. Gene, Paul, Ace e Peter (máis tarde Eric Carr, Bruce Kulick, Vinnie Vincent...). Todos eles merecen un premio nobel XA! Altamente recomendable é a páxina da Kiss Army, un fermosísimo e interesante compendio de curiosidades, fotos e merchandisinj da mellor banda de RNR da historia. (hai dende esa maravillosa máquina pinball ata after shave de Kiss).

2006-07-26T14:47:00.000-07:00

THE DOORS. THE DOORS (1967) Joder macho... sinto ser tan típico, pero hai discos que hai que poñer a collóns. E este é un deles. Xa non só por "Break on througth", "light my fire" ou "the end", senón pola inmellorable versión "Back door man", xa que para mín, o blues destes tios chegaba a outros niveis, a unhas altas cotas, que mesturadas con un directo baseado no teatro e nos ritos chamánicos, daría lugar a espacios e texturas que poucos grupos checonseguen transmitir (menos ainda no 67, cando reinaba a psicodelia, e no fondo, a pasta). O Morrison deixou de ser cantante e poeta maldito (ó estilo dos seus adorados Verlaine e Rimbaud) para converterse en icono inmortal, que ainda hoxe en dia fascina ás novas xeracións (non se pode dicir o mesmo de outras vellas glorias) Como todos sabedes, un grupo fundamental, que contribuiu a crear entre outros grupos Os Stooges, Alice Cooper, Bowie... «Se se abriran as portas da percepción, todo aparecería ante o home tal cal é: infinito» William Blake.

2006-07-26T14:39:00.000-07:00

LYNYRD SKYNYRD. PRONOUNCED... (1973) Sureños paletos e violentos... Putos fascistas de mierda. PERO QUÉ DISCO!!!! QUÉ GRANDÍSIMO DEBUT. Perfecto. Esas baladas... Esa música negra... ESA CANCIóN FINAL: Free Bird!!!!! .o mellor solo de guitarra da historia?. VAIA cos pailáns!!!!!! Tres guitarras solistas (Allen Collins, Gary Rossington e Ed King) . Mención especial para o baixista e fenomenal segunda voz, Leon Wilkeson, para e un teclista de quitarse o sombreiro: Billy Powell... En fin, co colosal Ronnie Van Zandt á cabeza, todos estes peludos son tremendamente bós. O nome da banda ven do director do instituto que lles obligaba a cortar o pelo e as patillas, Leonard Skinner. Este tio, ademáis de inspirar á mellor banda de Rock Sureño no puto mundo, con permiso dos Allman Brothers, tamén inspirou a ese tremendo director dos Simpsons, Skinner. No ano 77, o puto 20 de outubro, o avión no que viaxaban matou a Ronnie e a outros membros. Oubo roturas de brazos, amputacións... Moi desagradable, tios... Moi desagradable. MALDITA SEXA!!! Por qué lles pasa isto os mellores? Por qué non a Bill Gates, ou a Pinochet, ou a Britny Spirs??? Da igual... Sempre teremos a súa música, ideal, dende pa bailar unhas lentas cunha cachonda, ata pa emborracharte pa olvidar ou pa celebrar. Gracias USA (Alabama en concreto) por este fantástico disco e por todos os seguintes, tamén imprescindibles.

2006-07-26T14:30:00.000-07:00

THE WHO. LIVE AT LEEDS (1970) Hai unha edición do 2002 que pasa das 6 cancións orixinais a 32!!! Disco acojonantemente incrible da que foi considerada "a banda máis ruidosa do mundo", e probablemente, un dos mellores discos en directo da historia. Non sei se se romperon guitarras e baterías neste concerto, pero o que sí romperon foi tímpanos amazo. Qué dicir desta banda? Qué crearon un estilo musical? Un movemento xuvenil? A primeira ópera Rock? Os maiores desfases no backstaje? Todo iso e moito máis eran eses 4 fantásticos: Pete Townshend (guitarra, que acababa destrozada nos seus concertos, e principal compositor. Hoxe en día está xordo como unha tapia), Roger Daltrey (voz), John Entwistle (un dos mellores baixistas da historia) y Keith Moon (o mellor e máis salvaxe batería da historia. a súa vida merece unha enciclopedia chea de excesos, sexo, drojas e música surf, a súa preferida).

2006-07-24T03:57:00.000-07:00

JOHNNY THUNDERS & THE HEARTBREAKERS (1977) O guitarrista dos New York Dolls en solitario, bueno... cunha banda que quita o hipo... LIKE A MOTHERFUCKER!!!! bó título e dentro, rock and roll clásico, pegadizo, letras romanticonas... A guitarra de thunders é, na miña humilde opinión, unha das mellores da historia, e aquí está moito mellor que na sua etapa New York Dolls, ainda que claro... eso é moi discutible.

2006-07-24T03:44:00.000-07:00

THE ROLLING STONES. STICKY FINGERS (1971) Coa mítica portada de Warhol (censurada en España polo paquete carjao á dereita), inaugurase a época mais brillante de sus satánicas majestades, con Mick Taylor na guitarra, instrumento que deixara o insustituible Brian Jones, morto afogado nunha piscina (a Cia.). Country, Blues, Soul e ROCK AND ROLL del bueno, que coño bueno!!.O MELLOR!!! Todo isto xa se vía vir no "Beggars Banquet" (1968) e no "Let It Bleed" (1969), e continuará no excepcional "Exile on Main Street" (1972). Pero falemos destes "dedos pejañentos" (discoProducido por Dios: Jimmy Miller). Dende Brown Sugar ata Moonlight Mile, TODAS E CADA UNHA DAS CANCIÓNS son pezas capitais dentro da historia da música. Bitch!!!! You Gotta Move!!!! I Got the Blues!!!!! Dead Flowers!!!! Wild Horses!!!!!!!.... Todas nesta puta obra de arte que faría palidecer de envexa a Mozart. ESTE DISCO SÍ É IMPRESCINDIBLE, REPITO: IMPRESCINDIBLEEEEEEEE. Unha curiosidade: Unha páxina adicada exclusividade a esta cota da humanidade.

2006-07-23T13:43:00.000-07:00

THE STOOGES. FUN HOUSE (1970) Iggy e cia. acabaron con todos esos hipócritas hippies que vendian falso amor. Como? coa sua música. As veces avergonzome de que me guste este disco tan violento, enfermizo, perturbado... de tan mala hostia... ENCANTAME ESTE PUTO DISCO!!!!!!. So coa primeira canción," down on the street", xa se pode apreciar o que vai vir: O INFERNO. Este foi o primeiro disco Punk... antes dos pistols, antes dos clash, antes de todo dios... Joder... Escoitandoo entendemos porqué o rock and roll chegou a estar prohibido nos 50's. Guitarras dañinas, alaridos, saxos desbocaos... É como mesturar ós Doors, Hendrix e Ornette Coleman en plena guerra de Vietnam... DIOSSSS. DIOSSSSSSSSSSSS. Sería gilipollas se non recomendara pola súa importancia os outros dous discos destes tíos. O primeiro "The Stooges" do 69, que contén, entre outras perlas, ""I Wanna Be Your Dog" (tres acordes máxicos), e o inmenso "Raw Power" (1973), discazo no que un espectacular James Williamson sustitúe á guitarra a un, agora baixista, Ron Asheton. Dúas monumentais obras mestras que se complementan co inconmesurable "Fun House", e que exaltan o caos e a destrucción. Unha apoloxía da violencia musical.

2006-07-23T13:35:00.000-07:00

LED ZEPPELIN. PHYSICAL GRAFFITI (1975) Pedra angular do Rock and Roll, o disco máis valorado polos roqueiros. A mellor banda dos 70's conseguen, por incrible que pareza, superarse. Cancións maxistrais coas que por fin conseguen a perfección que buscaban nas suas cinco obras mestras anteriores. Que podo dicir...? únicamente podo eyacular só con oir un segundo destes discos. Dende a fotografía de Roy Parker ata as nove cancións esparcidas nestes dous discazos, todo é perfecto. Será porque cada cación é buenísima e orxinal, sen deixar de ser puro Led Zeppelin... ou será porque o produxo Jimmy Page para o novo selo discográfico (Swan Song). Eu que sei!!! o que sei é que a calidade da que estamos falando é superior. Moito se falou deste grupo... dende as súas conexións co satanismo, ata o seu salvaxismo nos baksteichx... O importante é que é un grupo formado polos catro tios mais preparados do UK deses tempos... Do Blues e o RNR máis clásicos, chegaron a esto, os hijosdeputa... NO SOMOS NADA.

2006-07-23T13:27:00.000-07:00

THE CULT. ELECTRIC (1987) Este disco está de putísima nai. The Cult abrazando a mellor música que pariu unha década tan vergonzosa como os 80's: O HARD ROCK. Sonido acedeciano, cunha sección rítmica envidiable, a guitarra elegantemente jañán de Billy Duffy e a poderosísima voz en plan Jim Morrison facendo gorgoritos de Ian Astbury. Igualmente importante (ou mais) é o seguinte disco "Sonic Temple"(1989)

2006-07-23T04:27:00.000-07:00

TURBONEGRO. APOCALYPSE DUDES (1998) Cancións pegañentasas, guitarreras, contundentes. Unha actitude e unha estética impecables. A banda máis gay do mundo creou esta pequena obra mestra desmarcandose do resto de bandas escandinavas (Backyard Babies, Gluecifer, Hellacopters, Hardcore Superstar...) e inaugurando o novo milenio cun disco que xa é un clásico. Moitos detractores do grupo din que as cancións deste disco son descarados plaxios de conocidos artistas. Efectivamente, son plaxios ("homenaxes") de Dictators, Ramones, etc... A quén lle importa??? ESTE DISCO É COJONUDO... Dende o primeiro ("The Age Of Pamparius") ata o último ("Good Head") plaxio. PD. Os fans da banda son unha lexión que está por todas partes do globo. Forman o denominado "Turbojugend", un exercito de devotos, non necesariamente homosexuais, que visten o fantástico mercandaisinj do grupo e matarían por unha entrada para ver a estes discípulos de Alice Cooper.

2006-07-23T04:14:00.000-07:00

SEX PISTOLS. NEVER MIND THE BOLLOCKS (1977) Rebelión que cambiou a música e a industria musical. Un dos dez discos básicos na historia do rock. Despois saldrian mil imitadores intentando "tocar mal". Estes son os autenticos, ainda que lles copiaran o rollo ós Ramones, sen falar dos dadaistas ou os situacionistas, uns aniños antes. Nunca saberemos se por idea deles ou do seu manager hijoputa (M. McLaren, ex-manager dos NYC dolls). No musical, que no fondo é io que interesa, este disco está baseado nun rock and roll cincuentero, americano, clásico, pero feito a finais dos 70, cando a xente nova estaba ata os juevos de todo, dos putos dinosaurios, dos solos de batería, das cancións interminables, das cancións incomprensibles, e da actitude do Rock, que se estaba a acomodar xa demasiado na sociedade. Evidentemente, chupan do pasado: Stooges, NYC dolls ou os Ramones son claras influencias musicais e conceptuais. Pero no fondo o que fan é darlle un soplo de aire fresco ó Rock, devolvendolle a súa perigosidade, a súa mala hostia. Boa música jomitada en forma de premeditados hit-singles. Unha a unha, todas as putas cancións son cojonudas. Algunha sublime.

2006-07-20T12:20:00.000-07:00

GUNS N' ROSES. APPETITE FOR DESTRUCTION (1987) Cinco indeseables, puta escoria, surxiron das cloacas da cidade de L.A. e todo dios enterouse de quen eran de golpe ese 31 de xullo do 87. VAIA DISCO!!!! Para mín, entre os 5 primeiros mellores discos da puta historia. Despois de sacar esta obra cumbre do rock, a todo dios lle molaban os Guns and roses. Número 1 inmediato. Arrasaron tanto para a crítica como para o público. Eles forraronse, subiuselles á cabeza, anduveron a ostias entre eles, e foron abandonando un a un ata quedar un só: AXL! O maior fillo de puta que tivo o RNR!!!. O primeiro en abandonar o barco foi o batería, Steve Adler, expulsado hipócritamente por "bailar con Mr. Brownstone" (que tire a primeira pedra quen non se metera do grupo!), máis tarde foron caendo Izzy (o meu GN'R favorito), e o resto: Slash, Duff... Unha pena a historia deste grupo, o máis prometedor, camorrista, sublime, macarra, talentoso e impredecible dos últimos anos do século XX. Puro Rock and roll. Por ahi din que os abós foron os Stones, os pais Aerosmith, e os netos os Guns. A nai que os pareu a todos..

2006-07-20T12:10:00.002-07:00

AC/DC. HIGHWAY TO HELL (1979) Bon, Bon... Qué voz!!... Xunto con Sam Cooke e Otis, formarían o meu podium persoal de voces masculinas do R'N'R. A elegancia, o sentido do humor e a violencia xuntábanse cuan santísima trinidade nas súas poderosas cordas vocais. Este disco foi a sua despedida, e o seu primeiro éxito masivo (máis dun millón de copias). Pena que non o disfrutara. Non vou nombrar unha canción deste disco porque sería ridículo. Todo obras maestras, coa elegancia violenta-sexual de Bon, os riffs incendiarios de Angus Young e esa mounstruosa máquina rítmica que os acompaña: Malcolm Young, o xefe na sombra, principal compositor e arquitecto do grupo, Cliff Williams, excelente baixista guapito fichado polos Young para atraer as rapazas, e ese metrónomo humano, ese ninja das baquetas, Phil Rudd na batería . Bon morreu afogado no seu jómito no puto ano 80, emulando a Hendrix ou Keith Moon, xusto despois de grabar "Ride On", un emocionantirmo himno, non incluido neste colosal disco. Merda... os AC/DC nunca superarán esta maravilla.

2006-07-20T11:58:00.000-07:00

RAMONES. IT'S ALIVE (1979) Vinteoito temazos sen descanso. Varias xeracións trastornadas. Sobran comentarios... Se hai un grupo que non precisa reivindicarse, son eles. Obra mestra indiscutible, joder.

2006-07-20T09:27:00.000-07:00

JOHNNY CASH AT FOLSOM PRISON (1968) Si... qué podo dicir dun disco como este? Unha puta delicia, un intenso placer... Un dos mellores discos en directo da historia. O tio de nejro revolucionando a unha carcel chea de presos. Música auténtica. Con un sinxelo Bum-chiki-bum-chiki métese a todo cristo no peto. Cancións con temas que van do grave (morte, pena, cárcere...) a temas humorísticos cheos de mala hostia. Por suposto, o amor, ou o que é o mesmo: o desamor, tamén está presente nas súas maravillosas cancións. Nunca se sabe onde empeza o rock and roll (música do demo) e acaba o country (o que Gram Parsons consideraba "música espiritual branca"). De tódolos xeitos, este gran home influenciou a todo dios; dende o primitivo rockabilly ao gangsta rap, pasando polo puto reggae ou Bob Dylan, o fillo beatnick de Cash. Sería un erro non recomendar todo o que poidades conseguir deste tio, pero por favor... tedes que facervos inmediatamente cos 5 derradeiros discos que sacou para a casa American antes de diñala. Country? non o sei, só sei que se me poñen os pelos como escarpias cada vez que escoito esas magnificas versións de Soundgarden , U2 , Depeche mode , etc... amén dos seus propios temas. Tamén é imprescindible non deixar este valle de lágrimas que é a vida sen ler esa gran obra mestra da literatura: "Cash", a autobiografía de Johnny Cash. Gracias Johnny por facerme pasar tan bos momentos!!! Que deus che teña na jloria...